ต่อไป →

[ภ.ภาพวาด]

เลือดแม่เพื่อลูก



? เลือดแม่นี้ ยอมพลี เพื่อลูกได้
ด้วยหัวใจ แม่รักมั่น มิหวั่นไหว
ขอเพียงลูก มีชีวิต เดินก้าวไกล
ไม่เป็นไร หากแม่ตาย ลูกปลอดภัย.
...

...-นิราลัย- ...
(ขอขอบคุณ  คุณคนเล่นของ)

[ภ.ภาพวาด]

  มีเรื่องเล่าว่า สมัยหนึ่ง นิยมขนส่งผู้โดยสารทางทะเลด้วยการใช้เรือเดินทะเล เพราะเป็นสมัยที่การคมนาคมไม่สะดวก เกี่ยวกับเรื่องการใช้รถใช้เครื่องบิน จึงใช้เรือเป็นส่วนใหญ่

มีเรือขนส่งผู้โดยสารทางทะเลลำหนึ่ง ได้นำผู้โดยสารมีจำนวนเป็นร้อยมุ่งหน้าสู่ทะเล จากฟากหนึ่งไปยังอีกฟากหนึ่ง

[ภ.ภาพวาด]

  ในการเดินทางไปกลางทะเลครั้งนี้ ปรากฏว่าเมื่อเรือเดินทางไปถึงกลางทะเลได้ไม่นานเท่าใดนัก ก็เกิดมีพายุพัดโหมกระหน่ำ กระทั่งเรือลำนี้ได้แตก จนถึงกับจะอับปางลง

[ภ.ภาพวาด]

  ธรรมดาของเรือเดินทะเล จะต้องมีเรือเล็กที่เรียกว่า “เรือชูชีพ” ขณะที่เรือจะอับปางเพราะพายุโหมกระหน่ำเช่นนั้น ก็ได้มีการถ่ายเทขนคนจากเรือลำใหญ่ลงสู่เรือลำเล็ก ด้วยความกลัวตายของคนในเรือ จึงมิได้คำนึงถึงเรื่องเสบียงอาหารหรือข้าวของที่ติดมา ต่างก็รีบลงไปเอาตัวรอด คว้าสิ่งของเท่าที่จะหยิบติดมือไปได้จำนวนเล็กน้อย

ปรากฏว่า คนที่ลงไปในเรือมีหลายสิบคน ต้องอดข้าวอดน้ำเป็นเวลานาน เพราะว่าข้าวปลาอาหารที่ได้หยิบติดมือมามีจำนวนน้อยได้หมดลง ทำให้คนเหล่านั้นหิวโหย น้ำที่มีอยู่รอบเรือจะตักขึ้นดื่มก็ดื่มไม่ได้เพราะเป็นน้ำเค็ม ซึ่งไม่มีประโยชน์ในการที่จะกลั้วคอแก้กระหายคลายความหิวได้

[ภ.ภาพวาด]

  น้ำเค็มนี้เปรียบได้เหมือนกับว่า คนเราที่มีลูกหลาย ๆ คนอยู่รอบตัว แต่ถ้าพึ่งพาอาศัยไม่ได้เลย ก็เท่ากับว่าเป็นเหมือนน้ำเค็มอยู่รอบตัว ลูกที่ใจดำ ใจเค็มไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่ชรา ก็เหมือนกับน้ำเค็มในทะเล ถึงจะมีเต็มทั่วไปทั้งทะเลมหาสมุทร แต่ก็ไม่สามารถจะแก้กระหายคลายความหิวของคนในเรือให้ชุ่มชื่นขึ้นมาได้

พ่อแม่ที่มีลูกหลาย ๆ คนอยู่รอบตัว แต่ลูก ๆ นั้นไม่ได้ทำความชุ่มชื่นในหัวใจให้แก่พ่อแม่เลย ก็ไม่ต่างอะไรกับมีน้ำเค็มอยู่รอบตัว ! ….

เมื่อทุกคนในเรือต่างอดข้าวอดน้ำกันมาเป็นเวลานาน จึงพลัดตกลงไปตายในทะเลทีละคนสองคน

[ภ.ภาพวาด]

  ในเรือลำเล็ก ๆ ซึ่งมีคนลงไปได้ 10 คน 20 คนนั้น จะเห็นว่า มีหญิงคนหนึ่ง ซึ่งมีลูกชายน้อยคนหนึ่งติดตามมาด้วย ลูกชายของเธอก็หิวโหย

เธอพยายามคลำหาน้ำรอบตัว หาทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่จะหาได้ให้ลูกได้ดื่มกินแก้หิวคู่ไปกับนมเธอ จนกระทั่งในที่สุดน้ำก็หมด อะไรก็หมด เธอจึงได้ให้ลูกดื่มแต่น้ำนมในอก

[ภ.ภาพวาด]

  ปรากฏว่า ลูกได้ดื่มน้ำนมจากเต้าจนน้ำนมแห้งจากเต้าแล้ว แต่ลูกก็ยังไม่หายหิวโหย ได้ร้องไห้คร่ำครวญต่อไปอีก ด้วยใจรักลูกสงสารลูกเป็นกำลัง ทำให้แม่ต้องคลำหารอบตัวอีกด้วยความทุกข์ใจกระวนกระวายใจอยากได้น้ำได้อะไร ให้ลูกได้ดูดดื่มกิน

[ภ.ภาพวาด]

  ขณะนั้น ลูกก็ยังร้องอยู่ทั้งแดดก็ร้อนเปรี้ยง เมื่อแดดส่องถูกหน้าลูก แม่เกิดเมตตาสงสารลูกจับใจ ยอมสละอวัยวะที่ปกคลุมด้วยผ้าคือแผ่นหลัง เพื่อปกป้องไม่ให้แดดต้องส่องผ่านหน้าลูก เธอจึงถลกเอาเสื้อมาคลุมหน้าให้ลูกน้อย เพื่อจะได้คลายร้อน

จนกระทั่งที่สุด หลังแม่ก็แสบพองไหม้เกรียมจนแตกสะเก็ด ประกอบกับน้ำเค็มที่เป็นกระไอมากระทบบนหลัง ทำให้แสบสันหลังอย่างมาก แต่เธอก็ไม่หวั่นไหวสะทกสะท้าน ได้พูดขึ้นกับลูกน้อยของเธอว่า

“เอาเถิดลูก ถึงหลังแม่จะแสบร้อนสักปานใด ขอให้ดวงใจของแม่คือลูกอย่าได้ร้อนหน้า แสบหน้าเพราะแดดส่องเผาก็แล้วกัน แม่ร้อนขอให้ลูกนอนเย็นเถอะ แม่จะเอาแผ่นหลังเป็นหลังคา เอาหน้าอกเป็นเพดานป้องกันความร้อนให้ลูก ถึงแม้ว่าหลังของแม่จะแห้งเกรียมไหม้ไปหมดก็ตาม ขอให้หน้าลูกของแม่ได้ร่มไว้ก็แล้วกัน แม่ยอมได้ทุกอย่างเพื่อลูกของแม่”

[ภ.ภาพวาด]

  นางทนต่อไปจนแสนทน อดทนทั้งกายและใจเพื่อลูกของเธอ นมในเต้าของเธอก็หมดเสียแล้ว เมื่อเห็นลูกมีอาการเหมือนจะสิ้นใจเพราะความกระหายน้ำ จึงคิดว่าจะปล่อยให้ลูกตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ ต้องคิดหาทางแก้ไขช่วยลูกให้ได้

เธอจึงได้พยายามคลำหาสิ่งต่าง ๆ รอบตัวอีกครั้ง เพื่อประทังความหิวกระหายให้ลูกให้ได้ แต่เมื่อเธอคลำไปคลำมาก็ไม่พบสิ่งอะไรอื่น เอามือคลำไปในกระเป๋าก็ได้พบเอาของแข็งมีคม สิ่งหนึ่งคือมีด เธอจึงได้หยิบมีดเล่มนั้นออกมา

นางหยิบขึ้นมามิใช่เพื่อจะเชือดใคร มิใช่จะเชือดลูก นางคิดว่าคงจะเป็นวิธีสุดท้ายแล้วที่จะช่วยลูกให้มีชีวิตอยู่ได้ ไม่ให้ลูกต้องอดน้ำตายอดนมตายต่อหน้า

[ภ.ภาพวาด]

  เมื่อเธอจ้องดูลูกที่ร้องระงมด้วยความหิวอยู่นั้น มือของเธอกำมีดแน่น แล้วรำพึงกับลูกน้อยว่า “เอาเถิดลูก ถึงแม้แม่จะไม่มีน้ำรอบตัวให้ลูกดื่ม แต่แม่ก็ได้เห็นว่า น้ำส่วนหนึ่งในร่างกายของแม่นี่แหละ ที่จะแก้กระหายของลูกได้ เดี๋ยวแม่จะหาทางทำให้มันไหลออกมา จะต้องเอาออกมาให้ลูกแก้หิวให้ได้”

[ภ.ภาพวาด]

ในที่สุดเธอก็เอามีดเล่มนั้นกรีดลงไปที่ข้อมือของตน แม้จะต้องเจ็บปวดปานใดก็ตาม ด้วยความรักของแม่ที่มีต่อลูกน้อย แม่ก็ยอมที่จะทำทุกอย่างเพื่อลูกได้

[ภ.ภาพวาด]

  เมื่อมีดกระทบเข้าไปในผิวหนัง เลือดได้ทะลักไหลออกมา เธอได้รีบประคองเอาปากแผลที่เลือดไหลออกมานั้น แตะลงไปที่ปากของลูก

ด้วยความไร้เดียงสาของลูกน้อยนั้น ไม่รู้หรอกว่าน้ำที่แตะปากตนนั้นเป็นเลือดของแม่ ด้วยความกระหาย ด้วยความไร้เดียงสาจึงทำให้หนูน้อยผู้นี้ได้ดื่มเอา ๆ จากเลือดของแม่ ทำให้เลือดในร่างกายของแม่ต้องเหือดแห้งไป ๆ

[ภ.ภาพวาด]

  ลูกดื่มเลือดจนแม่ซีดเซียว เรี่ยวแรงแม่ก็หมดไป เลือดก็หมดไป แต่น้ำใจรักลูกมิได้เหือดแห้งไปตามสายเลือดที่ลูกดูดดื่มไปเลยแม้แต่น้อย หญิงผู้นี้ น้ำใจประเสริฐจริง ๆ ที่สละเลือดเพื่อลูกได้

[ภ.ภาพวาด]

  ปรากฏว่า เมื่อแม่นั้นเสียเลือดซูบซีด จนถึงกับหมดแรง เธอก็ได้ล้มฟุบสลบไป ฟื้นคืนสติขึ้นมาก็เห็นลูกน้อยของเธอลืมตาปริบ ๆ เมื่อเห็นลูกน้อยยังไม่ตาย เธอก็ดีใจพูดว่า...

“ถึงเลือดในร่างกายแม่จะเหือดแห้งไปจนหมดก็ตาม แต่ขออย่าให้ชีวิตของลูกหลุดออกไปจากร่างที่แม่รักถนอมเลย ถึงแม้ว่าอะไรในร่างกายของแม่จะต้องออกไปเสียไป แม้กระทั่งชีวิตและเลือดเนื้อ แม่ก็พร้อมที่จะเสียสละได้ เพื่อให้เหลือไว้ซึ่งชีวิตของลูกก็แล้วกัน แม่ยอมทุกอย่างที่จะหลั่งออกมาเลี้ยงชีวิตลูกเอาไว้”

[ภ.ภาพวาด]

  ในที่สุดเรือลำนั้น ก็ได้ถูกคลื่นซัดเข้าสู่ฝั่ง ทุกคนในเรือเมื่อเรือเกยฝั่ง ก็พยายามรีบตะเกียกตะกายขึ้นสู่ฝั่ง แต่ไม่มีใครได้เหลียวแลหญิงแม่กับลูกสองคนนั้นเลย เพราะตัวเองก็จะเอาตัวไม่รอด ถ้าไปช่วยด้วยก็จะไม่ไหว เพราะต่างคนต่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเต็มทีแล้ว จึงทำให้แม่และลูก ถูกทอดทิ้งอยู่เพียงสองคนเท่านั้นเอง

หญิงผู้เป็นแม่ พยายามประคองลูกน้อยลงจากเรือ เพื่อไปแสวงหาอาหารรับประทาน เพราะทุกคนเขาได้พยายามไปหาอาหารกันหมดแล้ว ปรากฏว่า ด้วยความอ่อนเปลี้ยเพลียแรงของแม่ พยายามจะประคองลูก แต่ก็ต้องล้มลงไปและล้มลงไปอีกถึง 2 ครั้ง 3 ครั้ง ไม่สามารถจะพาลูกและตัวเองลงจากเรือได้ ในที่สุดเธอก็พยายามรวบรวมกำลังเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อจะขึ้นจากเรือนั้นให้ได้ แต่แล้วด้วยความหมดแรง พอเธอจะก้าวลงจากหัวเรือก็ได้พลัดตกลงไป…