ต่อไป →

[ภ.ภาพวาด]

  ด้วยความรักที่มีอยู่ในหัวใจของแม่อย่างเปี่ยมล้น เธอได้พยายามเบี่ยงตัวขึ้นเอาหลังกระแทกลงไปกลับพื้น เพื่อจะให้ร่างของลูกนั้นทับลงไปที่อกของแม่

เมื่อลูกน้อยทับลงมาที่หน้าอกแม่อยู่ มองหาไม่มีอะไรที่จะดื่มได้จากอกของแม่ เพราะเลือดในอกของแม่ที่เหือดแห้ง น้ำนมในเต้าก็หมดสิ้น ลูกนั้นจึงคลาน

หาสิ่งมาแก้หิวอยู่เสมอ พยายามจะคลานออกไปจากแม่ แม่ก็ได้พยายามดึงลูกไว้

แต่แล้วปรากฏว่า แรงของแม่ไม่มีเพราะไม่ได้รับประทานอาหารและน้ำ กับทั้งยังถูกลูกดื่มเลือดไปจากแผลที่ตนกรีดให้ลูกได้ดื่มนั้นอีก จึงทำให้แม่หมดแรง ไม่สามารถจะรั้งลูกไว้ได้

แล้วในที่สุด บัดนี้หูตาของผู้เป็นแม่ก็เริ่มพร่าพรางแทบจะสิ้นชีวิตอยู่แล้ว ก่อนจะสิ้นใจแม่จึงได้ออกปากฝากฝังลูกไว้กับแม่พระธรณีว่า “แม่พระธรณีจ๋า ฉันไม่สามารถจะเป็นมารดาที่เลี้ยงลูกคนนี้ต่อไปได้อีกแล้ว เพราะชีวิตของฉันคงจะสิ้นลงเพียงแค่นี้ ขอฝากลูกไว้กับแม่ธรณี ขอแม่ธรณีได้โปรดช่วยเลี้ยงดูลูกฉันทีเถิด” แล้วเธอก็ฟุบหน้าสิ้นชีวิต

[ภ.ภาพวาด]

  ต่อมา หลังจากนางได้ฟุบลงไปกับแม่พระธรณีและสิ้นชีวิตไป เวลาเย็นในวันนั้นเอง ได้มีชาวประมงซึ่งนำเรือเข้าสู่ฝั่ง มาเห็นเด็กน้อยกำลังร้องไห้ ครวญครางคลานอยู่ จึงได้เข้าไปอุ้มขึ้นมา

[ภ.ภาพวาด]

 เมื่ออุ้มขึ้นมาก็ได้เห็นเลือดติดปากเด็ก นึกเอะใจว่า คงจะเกิดอะไรขึ้นในแถวนี้เป็นแน่ จึงได้เดินดูบริเวณใกล้ ๆ ที่เด็กคลานอยู่

[ภ.ภาพวาด]

  เดินดูได้ครู่หนึ่งก็ได้พบศพของหญิงนอนคว่ำหน้าอยู่บนพระธรณีข้างหัวเรือ จึงได้พลิกร่างศพของหญิงคนนั้นหงายขึ้น แต่แล้วก็ต้องทึ่งใจ เพราะเห็นข้อมือของศพหญิงที่มีแผลอยู่ และมีเลือดเกรอะกรัง ซึ่งเลือดที่ข้อมือนั้นก็เป็นเลือดสีเดียวกับเลือดที่ติดปากของเด็ก จึงมั่นใจ

ทำให้ชาวประมงผู้นี้ฉุกคิดขึ้นว่า ผู้หญิงนี้จะต้องเป็นแม่ของเด็กคนนี้แน่นอน เธอคงจะรอนแรมหลงทางมาในกลางทะเล จนน้ำและอาหารหมด ลูกเกิดหิวโหยร้องครวญคราง ด้วยหัวใจที่รักลูกสงสารเป็นกำลังใจ แม่คนนี้คงจะต้องสละเลือดเพื่อให้ลูกได้ดื่มแก้หิว

ชาวประมงได้รำพึงว่า “โอ ! หญิงนี้ช่างประเสริฐ มีน้ำใจอันเลอเลิศในความเป็นแม่ เป็นหญิงที่ประเสริฐเลิศคนหนึ่ง ในบรรดาผู้ที่เป็นแม่อันประเสริฐทั้งหลาย แล้วชาวประมงก็ได้นำเด็กน้อยนั้นไปเลี้ยงไว้

[ภ.ภาพวาด]

  เมื่อเด็กนั้นโตขึ้น ได้รบเร้าถามชาวประมงว่า “ลุงจ๋า ! แม่ของหนูอยู่ไหน หนูอยากจะพบแม่ หนูอยากจะเห็นแม่ หนูอยากจะอยู่ใกล้แม่ หนูอยากจะเรียกแม่ หนูอยากจะทำอะไร ๆ อยู่ใกล้ ๆ แม่เหลือเกิน แต่…แม่หนูอยู่ที่ไหน?”

[ภ.ภาพวาด]

  ชาวประมงเห็นว่า เด็กนี้ก็อายุมากพอสมควรจะได้รู้ความจริงเสียที จึงได้บอกว่า “ลุงจะเล่าเรื่องราวให้ฟัง วันหนึ่ง ลุงได้นำเรือกลับจากการไปทำประมงที่ทะเล เมื่อกลับมาถึงฝั่งก็ได้พบเจ้าเที่ยวคลานร้องไห้อยู่ และมีเลือดติดอยู่ที่ปากเกรอะกรัง ลุงจึงได้ตามหาแม่ของเจ้า ไปพบแม่เจ้ามีบาดแผลที่ข้อมือ และมีเลือดติดอยู่ที่บาดแผล นอนตายคว่ำหน้าบนแผ่นดินข้างหัวเรือ

เมื่อพลิกดูเห็นเช่นนั้นก็รู้ได้แน่ว่าต้องเป็นแม่ของเจ้า เพราะคงต้องกรีดข้อมือเพื่อสละเลือดให้เจ้าดื่มกิน เลือดที่ปากของเจ้าก็เป็นสีเดียวกัน ลุงจึงได้เอาแม่เจ้าไปฝังไว้ที่ใกล้โคนต้นสน”

[ภ.ภาพวาด]

  จากนั้นชาวประมงนั้นก็ได้พาหนูน้อยคนนี้ไปที่หลุมฝังศพผู้หญิงซึ่งเป็นแม่ของเด็กคนนั้น ที่ริมชายหาด

[ภ.ภาพวาด]

  เมื่อหนูน้อยไปที่หลุมฝังศพ ก็ได้ผวาเข้าไปกอดหลุมฝังศพ พร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญรำพันว่า “โถ ! แม่ ทำไมแม่จึงได้จากลูกเร็วเช่นนี้ ทำไมไม่มีโอกาสอยู่ให้ลูกได้ทำหน้าที่ตอบแทน แม่เป็นผู้ที่เสียสละให้ลูกถ่ายเดียว เมื่อไรลูกจะได้มีโอกาสเป็นผู้เสียสละทดแทนคุณแม่ได้บ้าง…”

[ภ.ภาพวาด]

  ลุงเห็นว่า หนูน้อยนี้คร่ำครวญอยู่นานแล้ว จึงได้ไปรั้งร่างของหนูน้อยขึ้นมา ลูบหลังลูบไหล่พูดปลอบใจว่า “เอาเถอะ ! ถึงแม่เจ้าจะสิ้นไปแล้ว ถ้าเจ้าคิดจะตอบแทนละก็ ขอให้เจ้าจงมุ่งมั่นในความดี ทำความดีทุกวิถีทางในชีวิตของเจ้า

เมื่อขณะที่เจ้าเรียนก็ขอให้เรียนให้ดีที่สุด เมื่อเจ้าโตจะทำงานทำการก็ขอให้เจ้าจงทำงานในหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุด และเมื่อเจ้าจะบวชเณรบวชพระก็ขอให้เจ้าบวชให้ดีที่สุด…

เมื่อแม่ของเจ้ารับรู้อยู่ด้วยญาณวิถีอันใด ก็คงจะชื่นใจที่สุด ในการให้เกิด ในการปกป้อง ในการประคองชีวิตของเจ้า จนกระทั่งเจ้าได้รอดตัวมาจนถึงทุกวันนี้ แม่คงจะปลื้มใจอยู่ในสุคติโลกสวรรค์ ถึงแม้แม่เจ้าจะไม่มีชีวิตอยู่เจ้าก็ยังทำความดีให้แม่รับรู้ได้”

“ไม่แน่หรอกลูกเอ๋ย ! หลานเอ๋ย ! บางคนถึงแม้จะมีชีวิตอยู่ร่วมกับแม่ แม่ก็อยู่ตัวเองก็อยู่ แต่ได้สร้างความอดสูบอบช้ำใจให้แก่แม่มากมาย เพราะเผลอไผลไปตามความรื่นเริง ตามเพื่อนที่ชักชวนไปในทางผิด ๆ ตามสิ่งที่ยั่วยวน จนกระทั่งถูกแมลงของคุณธรรมข้อนี้กัดกินจนจิตใจไม่ได้เหลือความรักแม่กตัญญู ต่อพ่อแม่

เมื่อเจ้าเกิดจิตสำนึกรู้สึกหวนระลึกนึกจะทดแทนคุณพ่อแม่ของเจ้าแล้วก็ บัดนี้ นับว่าหัวใจของเจ้ามีปุ๋ยมนุษย์คือคุณธรรมข้อนี้หว่านโปรยลงมาแล้ว และก็ขอให้เจ้ารักษาความรู้สึกนึกคิดจะทดแทนคุณของแม่นี้ไว้ให้ดี ด้วยการทำแต่สิ่งที่ดีงามไว้ทุก ๆ วัน แม่เจ้านั้นรับทราบได้ด้วยวิถีทางใด คงจะอิ่มใจปลื้มใจอยู่ในที่นั้นทุกวันไม่รู้ลืม

“ใครที่คิดว่าแม่ของเจ้าตาย หรือใครที่คิดว่าแม่ของเขาตายจากเขาไปแล้ว ก็นับว่าเขาเข้าใจผิดนะลูก แม่ของเจ้าน่ะ ! ยังไม่ตาย เพราะว่าแม่ก็คือเลือดเนื้อในกายของเจ้าอยู่เหมือนกัน เพราะแม่เป็นผู้ให้ชีวิตให้ก้อนเลือดก้อนเนื้อของเจ้ามา ฉะนั้นก้อนเลือดก้อนเนื้อยังมีอยู่ในชีวิตของเจ้า ก็เท่ากับว่าแม่ของเจ้ายังอยู่ เจ้าจงถนอมก้อนเลือดก้อนเนื้อและชีวิตอันนี้ไว้เพื่อทำแต่ความดีเท่านั้น ไม่ทำความชั่ว

เมื่อเจ้าทำได้ดังนี้ ก็ชื่อว่าแม่ของเจ้ายังอยู่ แล้วชื่อว่าเจ้าได้เป็นผู้ถนอมเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่เอาไว้ได้เป็นอย่างดี แม่ของเจ้าเป็นคนเสียสละ เจ้าก็จงเป็นคนเสียสละ อย่าเห็นแก่ตัว ถ้าเจ้าไม่เห็นแก่ตัว เป็นคนเสียสละก็เท่ากับเจ้ารักษาเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ไว้ เพื่อได้ทำดีสืบต่อจากแม่ต่อไป นี่เท่ากับเป็นการสนองคุณอย่างดีที่สุด…”

เพราะฉะนั้นเมื่อได้อ่านเรื่อง “เลือดแม่เพื่อลูก”นี้แล้ว ขอให้ลูกทุกคนจงรู้ซึ้งถึงแก่นแท้ ในความรักของแม่และพ่อที่มีต่อลูกให้มากเถิด แล้วจะเกิดปุ๋ยแห่งคุณธรรมของความเป็นมนุษย์ผู้มีใจสูงส่ง ไม่สามารถทำให้น้ำตาของแม่และพ่อต้องไหลพรากออกมา ด้วยความประพฤติชั่วทำตัวเสียหายของลูก ๆ ได้เลย…

[แดงคนดี]

 

เป็นกระทู้ยอดเยี่ยมอีก 1

มีข้อคิดมากมาย  น่าอ่านมากๆๆๆๆๆ ขอบใจจ้าในการแบ่งปันน้องภาพ