ต่อไป →

[แดงคนดี]

การผันตัวอักษร

ข้อสังเกต อักษรเดี่ยวทั้ง 10 ตัวนี้ ถ้าเขียนตามอักษรกลางหรืออักษรสูง และประสม
สระเดียวกัน เสียงวรรณยุกต์ของอักษรเดี่ยว  จะตามเสียงวรรณยุกต์อักษรกลาง   หรือ
อักษรสูงที่มาข้างหน้า ไม่ว่าจะ เป็น พยางค์เดียว หรือสองพยางค์    เช่นในคำ  หรู   อยู่
เฉลา    ปลัด    สนาม

ข้อสังเกตเพิ่มเติม

    1. อักษรนำ อักษรตาม

           หมายถึงพยัญชนะสองตัวเรียงกัน  ประสมด้วยสระเดียวกัน  ตัวแรกเป็นอักษรสูง
หรืออักษรกลาง   จะบังคับให้พยางค์หลัง    ซึ่งมีพยัญชนะต้นของพยางค์เป็นอักษรเดี่ยว
มีเสียงวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวแรก ตัวอย่างเช่น

           ขยาย   ขย  เป็นอักษรนำ  อักษรตามอักษรตัวแรก ข (อักษรสูง) นำอักษรตัวหลัง
ย (อักษรเดี่ยว)  ย   จึงต้อง ออกเสียงวรรณยุกต์ตามอักษรตัวแรก คือ  ข   คำเช่นนี้ เรา
ออกเสียงพยัญชนะตัวแรกเป็นอะ กึ่งมาตรา  ขาย  มีเสียง ว รรณยุกต์จัตวา  ในคำ ขยาย
จึงต้องอ่านพยัญชนะหลัง   เป็น เสียงจัตวา(อ่านว่า ขะ-หยาย) 

          ตลิ่ง   ตล เป็นอักษรนำ อักษรตาม อักษรตัวแรก ต (อักษรกลาง) นำอักษร
ตัวหลัง ล (อักษรเดี่ยว) เราอ่าน พยัญชนะตัวแรกเป็น อะกึ่งมาตรา พยางค์หลัง ออกเสียง
เป็นเสียงเอก ตามเสียงอักษรกลาง ต ถ้าประสมกับ สระอิ มีวรรณยุกต์เอก อ่านว่า    ติ่ง
เพราะฉะนั้นพยางค์หลัง  จึง อ่านว่า หลิ่ง   มีคำมากกว่าสองพยางค์ เช่น  อุปราช  ศักราช
อุปโลกน์       ซึ่งอักษรกลาง  เป็น ตัวสะกดของพยางค์หน้า      บังคับเสียงวรรณยุกค์ของ
พยางค์หลัง   ให้เป็นไป ตามเสียงอักษรกลาง จึงอ่านออกเสียง พยางค์หลังเป็นเสียงเอก
อักษรนำ อักษรตาม

          มีอีกประเภทหนึ่ง คือ   ห นำ อักษรเดี่ยวทุกตัว  และไม่ออกเสียง ห    ตัวอย่าง เช่น
เหงา หงอย หญ้า หนา หมู หมุน หยัก ไหล แหล่ง หว่าง ฯ.ล.ฯ

2. อักษรควบ

        หมายถึงพยัญชนะสองตัวเรียงกันออกเสียงกล้ำเป็นพยางค์เดียวนั้น      ในการผัน
ก็เป็นไปตาม หลักเกณฑ์ดังที่กล่าวมาแล้วด้วยเช่นกัน

       อักษรควบมี 2 ประเภท คือ อักษรควบแท้และอักษรควบไม่แท้

     1. อักษรควบแท้    คือพยัญชนะ  2  ตัว ที่มี   ตัว ร ล ว  ประสมอยู่ด้วย    ประสมด้วย
สระเดียวกัน อ่านออกเสียง พร้อมกันทั้ง 2 ตัว เช่น     กลาง  ครัว กวาง
           
    2. อักษรควบไม่แท้   ได้แก่   พยัญชนะที่มีตัว  ร   ควบอยู่ด้วย   แต่ไม่ออกเสียงตัว ร
หรือมิฉะนั้นก็ออกเสียงเป็น เสียงอื่นไป

         ตัวอย่างอักษรควบไม่แท้ที่ออกเสียงแต่พยัญชนะตัวแรก เช่น 

              จริง ไซร้   สร้าง   ศรี  เศรษฐี

         ตัวอย่างอักษรควบไม่แท้ ทร ออกเสียงเป็น ซ   

             ไทร  ทราย   อินทรีย์   ทรัพย์   มัทรี ฯ

        ตัวอย่างการผันอักษรควบไม่แท้

             สามัญ          เอก          โท          ตรี          จัตวา

              จริง            จริ่ง         จริ้ง         จริ๊ง          จริ๋ง

               -               สร่าง        สร้าง         -           สราง

              ไซร             -          ไซร่          ไซร้           -

[แดงคนดี]

          เสียงในภาษา หมายถึง เสียงที่มนุษย์เปล่งออกมาเพื่อสื่อความหมายสื่อความเข้าใจ ติดต่อสื่อสาร

ในภาษาไทยมีตัวอักษรที่ใช้แทนเสียง ๓ ชนิด ได้แก่ สระ พยัญชนะ และวรรณยุกต์

อักษรไทย

อักษรกลาง มี ๙ ตัว ได้แก่
๑.ไก่ (ก)
๒.จิก (จ)
๓.เด็ก (ด)
๔.ตาย (ต)
๕.เด็ก (ฎ)
๖.ตาย (ฏ)
๗.บน (บ)
๘.ปาก (ป)
๙.โอ่ง (อ)

อักษรสูง มี ๑๑ ตัว ได้แก่
๑.ผี (ผ)
๒.ฝาก (ฝ)
๓.-๔.ถุง (ถ ฐ)
๕.-๖.ข้าว (ข ฃ)
๗.-๙.สาร (ศ ษ ส)
๑๐.ให้ (ห)
๑๑.ฉัน (ฉ)

อักษรต่ำคู่ (มีเสียงคู่อักษรสูง) มี ๑๔ ตัว ได้แก่
๑.-๒.พ ภ
๓.ฟ
๔.-๗.ฑ ฒ ท ธ
๘.-๑๐.ค ฅ ฆ
๑๑.ซ
๑๒.ฮ
๑๓.-๑๔.ช ฌ

อักษรต่ำเดี่ยว (ไร้คู่) มี ๑๐ ตัว ได้แก่
๑.งู (ง)
๒.ใหญ่ (ญ)
๓.นอน (น)
๔.อยู่ (ย)
๕.ณ (ณ)
๖.ริม (ร)
๗.วัด (ว)
๘.โม (ม)
๙.ฬี (ฬ)
๑๐.โลก (ล)

* อักษรกลางคำเป็นผันวรรณยุกต์ได้ครบทั้ง ๕ เสียง
** อักษรสูง กับ อักษรต่ำคู่ ผันวรรณยุกต์ร่วมกันจะได้เสียงวรรณยุกต์ครบ ๕ เสียง

พยัญชนะไทยมี ๔๔ รูป ๒๑ เสียง
เสียง-รูป
๑.ก  -  ก
๒.ข  -  ข ฃ ค ฅ ฆ
๓.ง  -  ง
๔.จ  -  จ
๕.ช  -  ช ฉ ฌ
๖.ซ  -  ซ ศ ษ ส
๗.ย  -  ญ ย
๘.ด  -  ด ฎ
๙.ต  -  ต ฏ
๑๐.ท  -  ฐ ฑ ฒ ถ ท ธ
๑๑.น  -  น ณ
๑๒.บ  -  บ
๑๓.ป  -  ป
๑๔.พ  -  พ ผ ภ
๑๕.ฟ  -  ฟ ฝ
๑๖.ม  -  ม
๑๗.ร  -  ร
๑๘.ล  -  ล ฬ
๑๙.ว  -  ว
๒๐.ฮ  -  ห ฮ
๒๑.อ  -  อ

[แดงคนดี]

หน้าที่ของพยัญชนะ

๑.เป็นพยัญชนะต้น
๒.เป็นพยัญชนะท้ายพยางค์ (ตัวสะกด)
๓.เป็นอักษรควบ (ควบแท้และควบไม่แท้)
๔.เป็นอักษรนำ-อักษรตาม
๕.เป็นสระ (อ ว ย ร)
๖.เป็นตัวการันต์

อักษรนำ

ตัวอย่างคำอักษรนำ-อักษรตาม
ขยะขยาดตลาดเสนอ               ฉลาดเสมอเฉลิมไฉน
สนิมสนองฉลองไสว                เถลไถลหวาดหวั่นแสวง
อย่าอยู่อย่างอยากเผยอ           ตลิ่งตลบเสนอถลอกแถลง
จมูกถนัดขยะแขยง                 สวะสวิงหน่ายแหนงขยับขยาย
หรูหราหรุบหรับ(สา)หร่า           สลับสลายเสนาะสนุกสนาน
สลิดเสลดสลัดสมาน               หวังหลอกเหลนหลานหลากหลาย

อักษรควบ

ตัวอย่างคำอักษรควบแท้-ควบไม่แท้
กราดเกรี้ยวเกลียวคลื่นคล้าย
ปลุกปลอบค...คลายโกรธเกรี้ยว
ตรวจตรากล้าจริงเพรียว
ขวักไขว่คว่ำกล้ำกลบคลอง
ทรายเศร้าเคล้าคลึงศรี
ทราบโทรมตรีปลีกล้วยพร่อง
ครึ้มครึกตริตรึกตรอง
เปล่าพลิกกลองแปรเปลี่ยนแปลง

รูปสระ

สระในภาษาไทยมี ๒๑ รูป ได้แก่
๑.ะ  -  วิสรรชนีย์
๒.อั  -  ไม้หันอากาศ
๓.อ็  -  ไม้ไต่คู้
๔.า  -  ลากข้าง
๕.อิ  -  พินทุอิ
๖.อ่  -  ฝนทอง
๗.อํ  -  นิคหิตหรือหยาดน้ำค้าง
๘."  -  ฟันหนู
๙.อุ  -  ตีนเหยียด
๑๐.อู  -  ตีนคู้
๑๑.เ  -  ไม้หน้า
๑๒.ใ  -  ไม้ม้วน
๑๓.ไ  -  ไม้มลาย
๑๔.โ  -  ไม้โอ
๑๕.อ  -  ตัวออ
๑๖.ย  -  ตัวยอ
๑๗.ว  -  ตัววอ
๑๘.ฤ  -  ตัวรึ
๑๙.ฤา  -  ตัวรือ
๒๐.ฦ  -  ตัวลึ
๒๑.ฦา  -  ตัวลือ

[แดงคนดี]

การประสมรูปสระ

สระรูปเดียว ได้แก่

อั อ็ า อิ อุ อู เ ใ ไ โ ฤ ฤา ฦ ฦา

สระ ๒ รูป ได้แก่

๑.อี     เกิดจาก     พินทุอิ + ฝนทอง
๒.อึ     เกิดจาก     พินทุอิ + หยาดน้ำค้าง (นฤคหิต)
๓.อื     เกิดจาก     พินทุอิ + ฟันหนู
๔.เ-ะ   เกิดจาก     ไม้หน้า + วิสรรชนีย์
๕.เอ็    เกิดจาก     ไม้หน้า + ไม้ไต่คู้
๖.แ     เกิดจาก     ไม้หน้า + ไม้หน้า
๗.โ-ะ  เกิดจาก     ไม้โอ + วิสรรชนีย์
๘.เ-อ  เกิดจาก     ไม้หน้า + ตัว อ
๙.อัว    เกิดจาก     ไม้หันอากาศ + ตัว ว
๑๐.อำ  เกิดจาก     หยาดน้ำค้าง + ลากข้าง
๑๑.เ-า  เกิดจาก     ไม้หน้า + ลากข้าง

สระ ๓ รูป ได้แก่

๑.แ-ะ    เกิดจาก     ไม้หน้า + ไม้หน้า + วิสรรชนีย์
๒.อัวะ    เกิดจาก     ไม้หันอากาศ + ตัว ว + วิสรรชนีย์
๓.เ-อะ   เกิดจาก     ไม้หน้า + ตัว อ + วิสรรชนีย์
๔.เ-าะ   เกิดจาก     ไม้หน้า + ลากข้าง + วิสรรชนีย์

สระ ๔ รูป ได้แก่

๑.เอีย     เกิดจาก     ไม้หน้า + พินทุอิ + ฝนทอง + ตัว ย
๒.เอือ     เกิดจาก     ไม้หน้า + พินทุอิ + ฟันหนู + ตัว อ

สระ ๕ รูป ได้แก่

๑.เอียะ     เกิดจาก     ไม้หน้า + พินทุอิ + ฝนทอง + ตัว ย + วิสรรชนีย์
๒.เอือะ     เกิดจาก     ไม้หน้า + พินทุอิ + ฟันหนู + ตัว อ + วิสรรชนีย์

สระเกิน

คือ สระที่มีเสียงพยัญชนะประสมอยู่ ได้แก่ อำ ใอ ไอ เอา ฤ ฤา ฦ ฦา

สระในรูปแบบต่างๆ

รร (ร หัน)
รร (ร หัน) ใช้แทน สระอะ ได้ มักพบในคำที่มาจากภาษาอื่น เช่น ภาษาสันสกฤต หรือภาษาเขมร
เช่น บรรทม บรรทัด บรรเทา บรรเทิง บรรจบ กรรไกร สรรค์ สรร จำนรรจ์ ครรไล

อ ว และ ย
อ ว และ ย เป็นได้ทั้ง สระและพยัญชนะ เช่น อ เป็นสระ เช่น ขอ, มือ, เสือ, เธอ ฯลฯ
ว เป็น สระ เช่น กลัว, บัว มั่ว ฯลฯ  ย เป็นสระ เช่น เสีย, เพียะ ฯลฯ

สระลดรูป

บ่ได้ (บ่อ ลดรูป อ)
ณ โอกาสนี้ (ณะ ลด วิสรรชนีย์ ะ)
นก คน จน ครบ ฯลฯ (ลดรูปสระโ-ะ)
ก็ (ลดรูป สระเอาะ)
ขืน (ลดตัว อ มาจาก ขือ+น)
เดิน (เดอ+น ลดตัว อ)
เพชร (เพะ+ช ลดวิสรรชนีย์)

สระเปลี่ยนรูป

สังข์ รัก กัน ลับ (เกิดจาก สะ+ง, ระ+ง กะ+น, ละ+บ เปลี่ยนรูปวิสรรชนีย์ ะ เป็นไม้ผัด หรือไม้หันอากาศ)
เป็ด เห็น แข็ง (ป+เ-ะ+ด เป็ด เปลี่ยนวิสรรชนีย์เป็นไม้ไต่คู้)
เห็น (เหะ+น เปลี่ยนวิสรรชนีย์ เป็นไม้ไต่คู้)
แข็ง (แขะ+ง เปลี่ยนวิสรรชนีย์เป็นไม้ไต่คู้)

[แดงคนดี]

วรรณยุกต์

วรรณยุกต์มี ๔ รูป ๕ เสียง

ประโยชน์ของวรรณยุกต์ช่วยทำให้คำมีความหมายมากขึ้น แตกต่างจาก

ภาษาของชาติอื่น ๆ เช่น ปา ป่า ป้า ป๊า ป๋า (เสียงนี้มี ๔ ความหมาย กล่าวคือ

ปา หมายถึงขว้างปา

ป่า หมายถึงที่มีต้นไม้ภูเขา และสัตว์

ป้า หมายถึงพี่ของพ่อหรือแม่

ป๊าและป๋า หมายถึงพ่อในภาษาบางภาษา) ต่างจากภาษาอังกฤษ

ไม่ว่านักเรียนจะออกเสียง dog สูงต่ำอย่างไร ความหมายคงเดิม

การผันวรรณยุกต์

เราจะผันวรรณยุกต์ได้ดีหากเราจำอักษรไทยทั้ง 44 ตัวได้ จำอักษร 3 หมู่

และมีความเข้าใจเรื่องคำเป็นคำตาย เราสามารถนำความรู้ทั้ง 3 มาเป็นกฏเกณฑ์

ในการผันวรรณยุกต์ได้เป็นอย่างดี

ขอบคุณที่มา...SuanSaNook - littlecatzhome.net

[Nattapol- รักในหลวง]

 เสือ( สาว ) ปืนไว  ......  -_-"