หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: แนะนำการใช้คำที่มักเขียนผิด  (อ่าน 6750 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
มิตรภาพความเป็นเพื่อน
คะแนนแทนกำลังใจ: 5947
กระทู้: 6,301
ออฟไลน์ ออฟไลน์
คนไม่เปลี่ยนใจแต่ใจคนก็เปลี่ยนคน
เว็บไซต์
« เมื่อ: 13 พฤษภาคม 2553, 06:49:19 PM »



                      กฎ - รวมไปถึงคำอื่น ๆ เช่น กฎเกณฑ์ กฎหมู่ (ผู้คุมกฎ ก็ใช้แบบนี้ครับ) มักสะกดผิดเป็น “ฏ” คงไปนึกเทียบกับคำว่า ปรากฏ กบฏ

*ข้อสังเกต : ถ้าคำพยางค์เดียว ใช้ ฎ ชฎา แต่ถ้าคำสองพยางค์ ลงด้วย ฏ ปฏัก

กะทันหัน - (ไม่ใช้ กระทันหัน นะครับ ส่วน กะทัดรัด ก็เขียนแบบเดียวกัน)

กะพริบ - เช่น กะพริบตา มักเขียนผิดเป็น “กระพริบ” กันมากด้วย

กังวาน (เสียง) - มักเขียนผิดเป็น “กังวาล”

ช็อก - สภาพที่ร่างกายเสียเลือดมาก , สะเทือนใจรุนแรง , ถูกกระแสไฟฟ้า เป็นคำใช้ทับศัพท์ภาษาอังกฤษว่า shock

เช็ก - ตรวจสิ่งต่าง ๆ เป็นคำใช้ทับศัพท์ภาษาอังกฤษว่า check (ส่วน “เช็ค” หมายความถึงพวกเช็คที่เป็นสมุดครับ อย่างเช่นเขียนเช็คจ่ายสด มาจากคำอังกฤษว่า cheque)

โชก - ในคำว่า เหงื่อโชก ใช้คำว่า เหงื่อโซก หรือเหงื่อโซม ก็ได้ (เอามาใช้บ้างก็ดีนะครับ ผมก็เพิ่งรู้เหมือนกันเพราะได้ยินคำว่า เหงื่อซก ด้วย)

ตงิด - เช่น หิวตงิด ๆ ออกเสียงว่า “ตะหงิด” จึงมักเขียนผิดไปตามเสียงอ่าน

ตึก ๆ , ตึ้ก ๆ , ตึ้กตั้ก - เสียงหัวใจเต้นเวลาเหนื่อยหรือตกใจ

ทะนง หรือ ทระนง - ถือตัว , หยิ่ง เช่น ทะนงตน ทะนงศักดิ์

เท่ - มักเขียนผิดเป็น “เท่ห์” (อย่างหลังนี่จะเขียนเป็น “สนเท่ห์” ที่แปลว่า สงสัย ครับ)

นั่นปะไร - เป็นไปอย่างที่พูด มักเขียนผิดเป็น “นั่นประไร” (ผมว่า ช่างปะไร , ช่างมันปะไร ก็น่าจะใช้แบบเดียวกัน)

นัยน์ตา - (เจอบางคนใช้ นัยตา , นัยย์ตา หรือแม้แต่ นัยต์ตา ก็มี)

ปรานี - เอ็นดูด้วยความสงสาร มักเขียนผิดเป็น “ปราณี” ซึ่งจะผิดความหมายไปเลย เพราะ “ปราณี” หมายถึง ผู้มีชีวิต

ปาฏิหาริย์ - (บางคนใช้ ปาฏิหาร แบบหารเลขมาเลย)

ผล็อย - เช่น หลับผล็อย (หลับโดยเร็ว) ใช้ว่า ผ็อย หรือ ผ็อย ๆ ก็ได้

แผล็บ , แผล็บ ๆ - เช่น แลบลิ้นแผล็บ ๆ (เผลอแผล็บเดียว ก็ใช้ได้ครับ) จะใช้ว่าแพล็บ หรือ แพล็บ ๆ ก็ได้

พรรค์ - เช่น คนพรรค์นั้น (ต้องมี ค์ ด้วยนะครับ)

มนตร์ - เช่น ร่ายมนตร์ เวทมนตร์ แต่คำว่า “มนต์” จะใช้เกี่ยวกับพิธีการทางศาสนา เช่น สวดมนต์

มุก - ทำให้ขบขัน เป็นคำเก็บใหม่ มักเขียนผิดเป็น “มุข”

เลือนราง - ไม่ชัดเจน , พอระลึกได้บ้าง

โลกันตร์ - ชื่อขุมนรกที่มีการลงโทษหนักที่สุด ไม่ผุดไม่เกิด มักเขียนผิดเป็น “โลกันต์”

สุ้มเสียง - โบราณเขียนเป็น “ซุ่มเสียง” (จะใช้อย่างหลังนี้ก็ได้ครับ แต่ไม่นิยมกันแล้ว)

หน็อยแน่ - คำเปล่งไม่พอใจหรือผิดหวัง มักเขียนผิดเป็น “หนอยแน่”

หลับใหล - เช่น ในบทโคลงลิลิตพระลอว่า “สองเขือพี่หลับใหล ลืมตื่น ฤๅพี่”

เหงื่อกาฬ - เหงื่อของคนใกล้จะตาย โดยปริยายหมายถึง เหงื่อแตกด้วยความตกใจ

อาถรรพ์ - อำนาจลึกลับที่เชื่อว่าบันดาลให้มีความเป็นไป เช่น ต้องอาถรรพ์ มีอาถรรพ์ ใช้ว่า อาถรรพณ์ หรือ อาถรรพณะ ก็ได้ แต่นิยมใช้คำแรกมากกว่า เพราะเขียนและอ่านชัดเจนดี

บรรณานุกรม :
ช่วย พูลเพิ่ม. (2547). เขียนให้ถูก ใช้ให้เป็น. กรุงเทพฯ : ดอกหญ้ากรุ๊ป.

ต่อด้วยการเว้นวรรค

- เว้นหน้าหลังเครื่องหมาย : ๆ ฯลฯ
จู่ ๆ ลมก็ไหววูบเข้ามา
เฟริน คิล คาโล โร ฯลฯ ได้มาอยู่ป้อมเดียวกัน

- เว้นหลังเครื่องหมาย : ? ! ฯ
นายอยากตายมากนักใช่ไหม ?
เฟี้ยว ! ฉึก !
มีดสั้นปักเข้าผนังห้อง ฯ

- เว้นแยกประเภทคำ : คำบรรยายกับคำพูด
เฟรินพูดยั่วน้ำแข็งยักษ์เบื้องหน้า “แล้วนายจะทำไม”

ตบท้ายด้วยเรื่องคำลงท้ายของผู้หญิงที่มักเขียนกันผิดอยู่มากทีเดียว เช่น ค่ะ คะ นะคะ จะยกตัวอย่างให้คร่าว ๆ ละกันนะ

ค่ะ – สวัสดีค่ะ , ขอบคุณค่ะ , ลาก่อนค่ะ , ไม่เป็นไรค่ะ
คะ – เหรอคะ , ใช่ไหมคะ
นะคะ – ขอบคุณนะคะ , ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
จ้ะ – สวัสดีจ้ะ , ได้จ้ะ , ขอบใจจ้ะ
จ๊ะ – มีอะไรเหรอจ๊ะ , ไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะ
นะจ๊ะ – ฝันดีนะจ๊ะ , เดี๋ยวเจอกันนะจ๊ะ
จ้า – สวัสดีจ้า , บายจ้า
จ๋า – พี่จ๋า , หนูจ๋า


กรรโชก – (ขู่เอาด้วยกิริยาหรือวาจาให้กลัว) ในคำว่า “ขู่กรรโชก” จะใช้ว่า “ขู่กระโชก” ก็ได้ เทียบกับ กระโชก (กระแทกเสียง) เช่น พูดกระโชก ลมกรรโชกแรง
* ในกรณีที่กล่าวมานี้จะใช้เป็นกรรโชก เช่น พูดกรรโชก ลมกรรโชก ไม่ได้ครับ

กราบ – (ไม้เสริมแคบเรือ) เทียบกับ กาบ (เปลือกหุ้มผลหรือลำต้น) เช่น กาบมะพร้าว กาบกล้วย

กร่ำ – (เมาเรื่อยไป) เช่น เมากร่ำ ถ้าเป็น เมากรึ่ม (เมาตลอดวัน) ความหมายก็พอ ๆ กันครับ เทียบกับ ก่ำ (เข้ม , จัด , สุกใส) เช่น หน้าแดงก่ำ
* คำว่า “กล่ำ” ไม่มีใช้ครับ มีแต่ที่เป็นชื่อเรียกพันธุ์ไม้ชนิดหนึ่งว่า “มะกล่ำ”

กะโหลก – เช่น หุบเขาหัวกะโหลก (ไม่ใช้ผิดเป็น “กระโหลก” .. นึกเอาง่าย ๆ ก็ “กะโหลกกะลา” ละกันครับ)

กำราบ – (ทำให้เข็ดหลาบ) แต่ด้วยความที่อ่านว่า “กำหราบ” จึงทำให้ใช้ผิดตามไปด้วย

กี้ – เช่น เมื่อกี้ เมื่อแต่กี้ เมื่อตะกี้ แต่มีคำว่า กี๊ เก็บเพิ่มมาใหม่อีกคำด้วย เช่น เมื่อกี๊

เกม – ใช้เกี่ยวกับการแข่งขัน เช่น เกมคอมพิวเตอร์ เกมกีฬา ส่วน “เกมส์” ใช้ที่เป็นชื่อเฉพาะ เช่น เอเชียนเกมส์ ซีเกมส์

แก๊ง – (กลุ่มคนเป็นก๊กเป็นเหล่ากระทำการไม่ดี) มาจากภาษาอังกฤษว่า gang เช่น แก๊งโจร แก๊งอันธพาล มีใช้ผิดเป็น แก๊งค์

คณนา – (นับ) เช่น สุดที่จะคณนา หรือ “คณานับ” ก็ได้ เช่น สุดคณานับ

คลุมเครือ – จะใช้เป็น “ครุมเครือ” ก็ได้ครับ แต่นิยมน้อยกว่า

เคร่งเครียด – (สมองไม่ได้พัก) เทียบกับ ตึงเครียด (ใกล้จะถึงขั้นแตกหัก) เช่น สถานการณ์ตึงเครียด

เคียดแค้น – (โกรธแค้น) เทียบกับ ขึ้งเคียด (โกรธอย่างชิงชัง)

จะจะ – (ให้เห็นชัดเจน , กระจ่าง) เช่น เห็นกันจะจะ ซึ่งไม่ใช้ไม้ยมกเป็น “จะ ๆ” ครับ เช่นเดียวกับ ชะชะ (คำเปล่งเวลาโกรธ) ซึ่งจะใช้ว่า “ชะช้า” หรือ “ชัดช้า” ก็ได้ และคำว่า รำรำ , ร่ำร่ำ (คิดหรือตั้งใจซ้ำ ๆ อยู่) เช่น ร่ำร่ำจะไปเที่ยว

ชะมัด – (มาก) เช่น เก่งชะมัด ใช้ “ชะมัดยาด” ก็ได้

ทโมน – เช่น ลิงทโมนป้อมอัศวิน

ปฐพี – (แผ่นดิน) ใช้ว่า “ปถพี” ก็ได้ (แต่คำหลังนี้ผมไม่เคยเห็นใช้กันนะ)

พลิ้ว – (บิด , เบี้ยว , สะบัดไปตามลม) เช่น บิดพลิ้ว ลมพลิ้วไหว ซึ่งคำว่า “พริ้ว” ไม่มีใช้ นอกจากเป็นชื่อเฉพาะที่เรียกมานานแล้ว เช่น น้ำตกพริ้ว จ.จันทบุรี ครับ

พลุ่ง – (ไอน้ำหรือควันหรือสิ่งที่คล้าย ๆ กัน ดันพุ่งตัวออกมาโดยแรง) เช่น ไอน้ำพลุ่งออกมา อารมณ์เดือดพลุ่ง (อารมณ์พลุ่งพล่าน ก็ใช้แบบนี้ครับ) เทียบกับ พุ่ง เช่น พุ่งตัว น้ำพุ่ง พุ่งความสนใจ (มุ่งตรงไป) .. สังเกตกันนิดนึงนะครับ

พิศวาส – (รักใคร่ , สิเนหา) เช่น ไม่น่าพิศวาส มักใช้ผิดเป็น “พิสวาศ”

พิสมัย – (ความรัก , ความชื่นชม) มักใช้ผิดเป็น “พิศมัย” แต่ชื่อเฉพาะต้องคงไว้ (เช่น ชื่อคนครับ)

ไย – ในคำที่ใช้ว่า จะช้าอยู่ไย ไยจึงไม่มา อย่าไปไยดี มักเขียนผิดเป็น “ใย”

ลออ – (งาม) เช่น นวลลออ , (ถี่ถ้วน , รอบคอบ) เช่น ละเอียดลออ มักใช้ผิดเป็น “ละออ”

ละลวย – (งงงวย , ทำให้หลง) เช่น คาถามหาละลวย เทียบกับ ระรวย (แผ่ว ๆ เบา ๆ) เช่น หายใจระรวย หอมระรวย

ละเหี่ย – (อ่อนใจ , อิดโรย) เช่น อ่อนเพลียละเหี่ยใจ มักใช้ผิดเป็น “ระเหี่ย”

เวท – เข้าคู่กับคำว่า มนตร์ เป็น เวทมนตร์

สรร – เช่น เลือกสรร สรรสร้าง (แกล้งเลือก) สรรหา (เลือกมา)

สรรค์ – (สร้าง) มักเข้าคู่กับ “สร้าง” เป็น สร้างสรรค์ , สรรค์สร้าง เทียบกับ รังสรรค์ , รังสฤษฏ์ ที่หมายถึง สร้าง เหมือนกันครับ

สรรพางค์ – (ทั่วตัว) เข้าคู่กับ “กาย” เป็น สรรพางค์กาย

หลุบ – (ลู่ลงมา) เช่น ผมหลุบหน้า หลุบตา ไม่มีใช้ว่า หรุบ เทียบกับ หรุบ ๆ (สิ่งที่ร่วงพรูลงมา) เช่น ร่วงหรุบ ๆ

เหลอหลา – (มีหน้าตาเซ่อ) เช่น ทำหน้าเหลอหลา

แหยม – (ปอยผมที่เอาไว้เป็นกระจุกหรือหนวดไว้สองข้างริมฝีปาก) เช่น หนวดแหยม (เห็นคำนี้แล้วนึกถึงท่านอาเธอร์เลยนะครับ ^^)

แหย็ม – เป็นภาษาปากหมายถึง เข้าไปยุ่ง เช่น อย่าไปแหย็ม

อเปหิ , อัปเปหิ – ภาษาที่ใช้ทั่วไปหมายถึง ขับไล่

อัฒจันทร์ – (ที่นั่งเป็นขั้น ๆ สำหรับดูการแสดงหรือกีฬา เป็นรูปครึ่งวงกลม หรือชั้นที่ตั้งของขายเป็นขั้น ๆ)

อิริยาบถ – มักใช้ผิดเป็น “อิริยาบท”

ผู้สร้างกระทู้  พี่แดงคนด
บันทึกการเข้า
imza
มิตรภาพความเป็นเพื่อน
คะแนนแทนกำลังใจ: 5947
กระทู้: 6,301
ออฟไลน์ ออฟไลน์
คนไม่เปลี่ยนใจแต่ใจคนก็เปลี่ยนคน
เว็บไซต์
« ตอบ #1 เมื่อ: 13 พฤษภาคม 2553, 06:49:52 PM »

คำพ้อง คือ คำที่มีรูปหรือเสียงเหมือนกัน หรือต่างกันแต่ความหมายต่างกัน แบ่งออกเป็น 3 ชนิด คือ

1. รูปเหมือนกัน แต่เสียงต่างกัน (คำพ้องรูป) เช่น



2. เสียงเหมือนกัน แต่รูปต่างกัน (คำพ้องเสียง) เช่น



3. เหมือนกันทั้งรูปและเสียง เช่น



การที่จะอ่านคำพ้องได้ถูกต้องและกำหนดความหมายเฉพาะได้แน่นอน จำต้องอาศัยคำห้อมล้อมหรือที่เรียกว่าบริบทด้วยนะ เช่น

1. ก่อนจะ พลี ชีพเพื่อชาติ เขาได้ไป พลี เปลือกไม้มาทำยา
2. เพลา เกวียนหักใน เพลา เช้า
3. กัน ไม่สามารถจะ กัน นายช่างที่ กัน ต้นคอให้ กัน ได้

บรรณานุกรม

กำชัย ทองหล่อ. (2537). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ : รวมสาส์น (1977). 334-335.

                 ภาษา ไทยเป็นภาษาที่ดิ้นได้ โดยพลิกแพลงไปตามลักษณะที่ใช้ คำไทยบางคำจะแตกความหมายออกไปมากมายหลายหลากจนเกือบจะหาที่สุดมิได้ ซึ่งยังได้นำคำบาลี - สันสกฤตมาใช้อีกมากมาย คนส่วนมากจะไม่ให้ความสนใจแหล่งที่มาว่าคำเหล่านี้จะเขียนแทนกันได้ไหม จึงต้องอาศัยความเคยชินและการท่องจำเท่านั้นว่าจะต้องเขียนแบบนั้นแบบนี้จึง จะถูก...

                   ก็ขอฝากไว้ละกันนะ การใช้ภาษาไทยที่ถูกต้องเป็นเรื่องที่เราคนไทยควรอนุรักษ์ไว้นะ ซึ่งแน่นอนว่าคงไม่มีใครสามารถใช้ได้อย่างถูกต้องเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ แต่การศึกษาหาความรู้ให้มาก ๆ จะช่วยได้มากทีเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งพจนานุกรม (ขนาดพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิต ฯ ยังต้องมีการปรับปรุงแก้ไขขึ้นมาใหม่เลย เนื่องจากคำมีเพิ่มมากขึ้นจนเดี๋ยวนี้เล่มใหญ่มาก ๆ ต้องใช้สองมือถือประคองไว้เลย )


                     แล้วเราในฐานะผู้ที่ใช้ภาษากันทุกวี่ทุกวันจะไม่ใช้ภาษาที่ถูกกันเลยหรือ? หรืออยากให้ชาวต่างชาติต้องเอ่ยรำพันออกมาว่า "คนไทยหรือเปล่า ?" อย่างนั้นเหรอ

:em03: :em03: :em03: :em03: :em03:

ผู้สร้างกระทู้  พี่แดงคนด
บันทึกการเข้า
imza
มิตรภาพความเป็นเพื่อน
คะแนนแทนกำลังใจ: 5947
กระทู้: 6,301
ออฟไลน์ ออฟไลน์
คนไม่เปลี่ยนใจแต่ใจคนก็เปลี่ยนคน
เว็บไซต์
« ตอบ #2 เมื่อ: 13 พฤษภาคม 2553, 06:50:25 PM »

ภาษาพูดคืออะไร ภาษาพูด คือ ภาษาที่เราใช้พูดกันปกติธรรมดาสามัญ (โอ้ลัลล้า) ซึ่ง จะสื่ออารมณ์และน้ำเสียงของผู้พูดออกมา เช่น

เรอะ (เหรอ ในภาษาเขียน)

มั๊ย (ไหม ในภาษาเขียน)

เค้า (เขา ในภาษาเขียน)

ยังไง (อย่างไร ในภาษาเขียน)

หรอก (ดอก ในภาษาเขียน)

ชั้น (ฉัน ในภาษาเขียน)
ซึ่งหลายคน ใช้ภาษาเหล่านี้ในงานเขียน ดังที่ได้พูดไปแล้ว

ส่วนภาษาเขียน คือ ภาษาที่เราใช้ในการประพันธ์ ไปว่าจะเป็นร้อยแก้ว หรือ ร้อยกรอง
ซึ่งแน่นอนว่า เป็นภาษาที่สละสลวยและเป็นภาษาสุภาพแน่นอน เวลาที่อ่าน เราจะไม่รู้สึกถึงน้ำเสียงสักเท่าใดนัก

เช่น เหรอ ไหม อย่างไร ดอก เขา ฉัน

*คำว่า เค้า ยังไง หรอก เรอะ มั๊ย ชั้น ไม่มีในภาษาเขียนแน่นอน*

สรุปได้ว่า ในงานเขียนนั้น ต้องใช้ภาษาเขียนอย่างเดียวเท่านั้น ผิดจากนี้ ถือว่างานเขียนนั้น ไม่มีคุณภาพ

บางคนคงสงสัยว่า "อ้าว ... แล้วทำไมนิยายหลายเรื่อง ยังมีภาษาพูดอยู่ในนั้น แล้วคนยังอ่านติดกันงอมแงมล่ะ"

ก็เพราะ ข้อยกเว้นยังมีอยู่นั่นเอง ภาษาพูด จะใช้ในงานเขียนได้ก็ต่อเมื่อ เป็น Dialog หรือ บทสนทนานั่นเอง เพื่อแสดงให้ผู้อ่านรับรู้ อารมณ์ น้ำเสียง และ ความรู้สึกของตัวละคร ถ่ายทอดออกมาทางตัวอักษรได้นั่นเอง

เช่น "ชั้นเสียใจ ขอโทษนะ" น้ำเสียงเสียใจ สะเทือนอารมณ์

"ฉันบอกแกแล้วไง ว่าอย่ามาที่นี่อีก" น้ำเสียงตะคอก ขู่

"เย้เย พ่อซื้อหุ่นตัวใหม่ให้แล้วเฟ้ย" น้ำเสียงดีใจ

"น้า น้า น้าคร้าบพ่อ" (น้าในที่นี้ก็คือนะ แต่ตอนพูดเราพูดลากเสียงจนเป็นน้า) อ้อนวอน

                    และที่สำคัญ "ฉัน ว่าแล้ว มันต้องเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย" (อันนี้ให้อ่านสำเนียงสุพรรณ) จะได้ข้อสรุปอีกอย่างว่า เวลาเราอ่าน เราต้องดูด้วยว่าตัวละครที่เรากำลังติดตามเขาอยู่ มีพื้นเพอย่างไร อย่างตัวอย่างเมื่อกี้ เราเห็นว่าเสียงของตัวละครจะออกเหน่อสุพรรณ

                  ดังนั้น ขอให้จำไว้ว่า ภาษาพูด จะใช้ในงานเขียนได้เฉพาะส่วนที่เป็นบทสนทนาได้เท่านั้น (ส่วนที่เป็นความนึกคิดของตัวละครก็ไม่ได้นะ พวกความคิด จะต้องเป็นภาษาเขียนทั้งหมด)

                      ขอให้จำและนึกไว้เสนอว่า ภาษาไทย กว่าที่เราจะได้มาใช้จนปัจจุบัน บรรพบุรุษต้องเสียแรงความคิดไปเท่าไหร่ เสียเลือด เสียเนื้อ ป้องกันเอกราชเอาไว้ เพื่อให้คนไทยได้มีชาติที่เป็นเอกราช มีภาษาประจำชาติเป็นของตนเอง (ไม่เหมือนภาษาอังกฤษที่พูดกันซะทั่วโลก)

                    ดังนั้น ถ้ามีทางใดที่ท่านจะอนุรักษ์ รักษาภาษาประจำชาติของพวกเราไว้ได้ ขอให้ทำเถอะ อย่าทำให้มันวิบัติเลย (พวกวัยรุ่นหัวใหม่ทั้งหลายฟังไว้ด้วยนะ) ถึงเราเป็นคนยุคใหม่ แต่เราก็ควรอนุรักษ์ ในภาษาแม่ที่ถูกต้องของเราไว้ อย่าให้มันสูญหายไปกับกาลเวลา


จริง ๆ แล้วก็ต้องยอมรับว่าภาษาดิ้นได้

ในปัจจุบันทุกคนมักจะถือว่าคำศัพท์ใหม่ ๆ ที่ใช้เกินกี่ปี ๆ ตามที่น้องต๊ะเคยบอกไว้จะทำเป็นศัพท์ที่ถูกบัญญัติไว้ในพจนานุกรม

คือว่าถามทุกคนจริง ๆ นะ ว่ารู้สึกดีกับคำใหม่ที่เกิดขึ้นหรือเปล่า

รู้สึกบ้างไหมว่าคำใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นไร้ความสละสลวยทางภาษา

ไม่ค่อยอยากจะยอมรับคำศัพท์ใหม่ ๆ เลยจริง ๆ ให้ตายเหอะ (เว้นไว้บางคำที่ลืมตัวนะ เอิ้ก ๆ)

ก็แหม...อ่านพวกหนังสือที่กวีเก่าของประเทศเราแต่งทีไรก็ชอบมาก ๆ ทุกทีนี่นา

แล้วถ้าเราอ่านให้เป็นนะ จะรู้ถึงความไพเราะมาก ๆ

แต่สรุปว่าที่ค้านการบัญญัติศัพท์ใหม่ โดยส่วนตัวมาจากสงสารเด็กอักษร

ถ้าต้องมานั่งเรียนเรื่องรากศัพท์นี่หัวบานเลย
 :wink: :wink:

และอีกอย่างก็คือว่า ถ้าศัพท์ใหม่ถูกใช้ ศัพท์เก่าก็อาจจะเลือนหายไป

คำบางคำที่ดูน่าใช้กว่าของปัจจุบันก็จะหายไป

ถามจริง ๆ ถ้าทุกคนใช้คำว่าหวัดดีจนลืมคำว่าสวัสดีจะเกิดอะไรขึ้น

ถ้าทุกคนเรียกมหาวิทยาลัยว่ามหาลัยหรือหมาลัยกันจนต้องเอามาใช้แทนคำเก่า

คนรุ่นหลังคงหัวเราะกันตายว่าพวกเราไม่รู้จักรักษาเอาไว้  :cool: :cool:

ผู้สร้างกระทู้  พี่แดงคนด
บันทึกการเข้า
imza
คะแนนแทนกำลังใจ: 321
เหรียญรางวัล:
Real Fan
กระทู้: 100
ออฟไลน์ ออฟไลน์
- อีเมล์
« ตอบ #3 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2553, 08:58:52 PM »
ในอดีตที่ผ่าน (ประมาณ ๒๐ ปี) มีเจ้านายของผมคนหนึ่งจะมีหนังสือเกี่ยวกับพจนานุกรม สารานุกรม วางไว้บนโต๊ะทำงาน เวลาใครพิมพ์หรือเขียนคำไทยผิดท่านจะเปิดหนังสือให้ดู เราเองทั้งอาย ทั้งกลัว ก็เลยพาลเกลียดหนังสือทั้งสองเล่มนั้นด้วย
   แต่ปัจจุบันที่โต๊ะของผมมีหนังสือทั้งสองเล่มวางไว้เพื่อเอาไว้ตรวจสอบเอกสารที่น้อง ๆ พิมพ์มาให้ ขอขอบคุณเจ้านายเก่า
บันทึกการเข้า
imza
รักทุกคน อยากให้ทุกคนมีความสุข
คะแนนแทนกำลังใจ: 2062
เหรียญรางวัล:
Real FanGood PerformGlobal Moderator
กระทู้: 581
ออฟไลน์ ออฟไลน์
ไม่รู้..จงถามผู้รู้
OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.6 Firefox 3.6.6

« ตอบ #4 เมื่อ: 09 กรกฎาคม 2553, 11:31:09 PM »
ขอบคุณ มากนะครับ

มีประโยชน์ มากเลย ผมเขียนผิด เยอะ นะเนี่ย ..  :m048:
บันทึกการเข้า
imza
My twisted's world
คะแนนแทนกำลังใจ: 6498
เหรียญรางวัล:
Real FanGame MasterWeb Graphic DesignนักจัดรายการGlobal Moderator
กระทู้: 1,630
ออฟไลน์ ออฟไลน์
ถ้าเราติดกระดุมเม็ดแรกผิด เม็ดต่อไป..มันก็ผิดหมด
OS:
Windows XP Windows XP
Browser:
Firefox 3.6.3 Firefox 3.6.3

« ตอบ #5 เมื่อ: 10 กรกฎาคม 2553, 12:42:28 AM »
 :m105:
ขอบคุณค่ะ
เป็นประโยชน์มากๆเลยค่ะ
บันทึกการเข้า
imza
เป็นมนุษย์สุดนิยมเพียงลมปาก จะได้ยากโหยหิวเพราะชิวหา
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  


SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal