ท่ามพงไพรเรไรหริ่งหรีดร้อง
ระงมก้องกังวานสานสวรรค์
เหมือนขับกล่อมราวป่าพนาวัลย์
เกษมสันต์พลันตื่นคืนจันทร์งาม
จันทร์คืนนี้ผ่องเพ็ญเห็นแสงสวย
สาดส่องด้วยละมุนครุ่นวาบหวาม
มองทิวไม้ไหวลู่หมู่ลมลาม
หวิวไหวตามยามเห็นเย็นในทรวง
ในความสวยแฝงเศร้าความเหงาแทรก
ไม่เห็นแปลกแต่หวั่นใจนั้นห่วง
ความคิดถึงคะนึงหาสุดาดวง
เหมือนดั่งบ่วงคล้องมัดกลัดฤดี
ห่างไกลโพ้นโดนฟ้าโน้มมาคลอบ
มากคำตอบแก่ตนหม่นสุขี
เธออาจสุขหรือเศร้าเหงาชีวี
ตอบทุกทีมีหวังเพียงนั่งคอย
มองจันทร์งามยามใดฝากใจฝัน
ในรำพันนั้นใฝ่ด้วยใจหงอย
ห่วงสุดห่วงหวงสุดหวงดวงเดือนลอย
ยามฟ้าคล้อยเดือนตกในอกตรม
เดือนเจ้าเอ๋ย..ไม่นานก็ผ่านจาก
เหลือแต่ซากอาวรณ์ตะกอนถม
เหลือแต่ความทดท้อคนรอชม
กว่าจะสม..อีกนาน..การรอคอย.
ชาญจิต