ต่อไป →

[ชาญจิต]

   

ในสังคมวายวุ่นลุ้นตระหนก
ไม่หยิบยกปัญหามาหาเหตุ
มีแต่เก่งเร่งฟันมันอาเพศ
เกินขอบเขตของตนคนรำพัน

มีคนเก่งคนรู้อยู่ทั่วบ้าน
วิชาการก้าวหน้ามาสร้างสรรค์
แต่ถือตัวถือตนบนสำคัญ
ไม่ผินหน้าหากันสัมพันธ์มี

รู้ไม่จริงสู่รู้มากหมู่นัก
ยึดแต่หลักปักมั่นอันบัดสี
ไม่มองหาทางเอื้อเผื่อไมตรี
อัตตามีมากล้นบนอารมณ์

ทั้งหยามเหยียดเกลียดแย่งแบ่งนิสัย
คนอื่นใดรู้เท่าเอาตัวข่ม
ยึดตัวตนเป็นหลักนักนิยม
ต้องยอมผม..ต้องยอมฉัน เท่านั้นเอง

เราประชาหน้าดำยินคำอ้าง
คล้ายทุกอย่างถูกเขาเฝ้าข่มเหง
ดึงมาเอ่ยเผยนำให้ยำเกรง
สุดวังเวง..จะหันหน้า..ไปหาใคร

จึงสู้ทน บ่นหา เทวาช่วย
ดูแลด้วยเถิดหนาอย่าเหลวไหล
อย่าเหมือนคนบนโลกโศกวิไล
โปรดจริงใจ..จริงจัง..สั่งสอนที.

chanjit

[แดงคนดี]

วอนเทวาฟ้ามองจ้องสักหน
ต้องทุกข์ทนหม่นหมางทุกทางที่
รักครั้งใดไม่เคยเลยสักที
พบคนดีมีแต่ชํ้าพรํ่าเป็นกลอน

เจ็บเหลือเกินเดินจากพรากไกลโพ้น
เหมือนกันโดนไฟสุมให้รุ่มร้อน
ไหม้ที่จิตคิดฝัน...พลันจบตอน
เหมือนละครตอนจบมิพบกัน

วอนฟ้าสูงจูงใจให้หายเศร้า
พร้อมจับเหงาโยนขว้าง...อย่าร้างฝัน
อยากพบสุขทุกข์ห่างทางชีวัน
วอนประทานกาลเวลาอย่าระทม

แดงคนดี


  ขอกันคนละทางอิอิ

[ชาญจิต]

...ถึงเปิดใจ ไม่สดใส เท่าใจเปิด
สุดประเสริฐ เปิดรับรู้ ดูเหมาะสม
เปิดเพื่อ “ให้” ใช่เพื่อ “รับ”.. กับสังคม
เปิดชื่นชม คนดี  ให้มีไฟ

...เปิดใจช่วย ด้วยศรัทธา ประสาทะ
สังคมจะ เสริมสร้าง  ทางแจ่มใส
ได้ก้าวเดิน เผชิญสู้  อยู่ต่อไป
เปิดใจให้ สามัคคี ....มีพลัง

...เปิดใจรัก เปิดใจรับ กับใครอื่น
ได้คู่ชื่น คู่ชม สุขสมหวัง
รักเพียงหนึ่ง  ไม่ถึงสอง ต้องจริงจัง
รักยืนยัง ยั้งอยู่ยืน ชื่นกมล

chanjit

[แดงคนดี]

อยากเปิดใจใส่ฝัน..ฉันห่วงหา
ทุกเวลาพาจิตคิดหมองหม่น
อยากรู้นักรักเอยเผยคำตน
เฝ้าคิดค้น...จนทาง...กว้างเกินไป

จะเดินย่างวางคำนำส่งสื่อ
เฝ้ายืนถือดื้อรั้น...จนหวั่นไหว
มิมีเลยเคยชิดสนิทใกล้
ร้องรํ่าไห้ใจท้อต่อสิ่งมี

ความเงียบเหงาเข้าทักรักห่างหาย
ทุกสิ่งกลายคลายหวัง....ดั่งหลีกหนี
เฝ้าอ้อนวอนถอนใจ....ไม่เคยดี
ชํ้าจริงนี่...กี่ครั้งพังยับเยิน

แดงคนดี

[แดงคนดี]