ต่อไป →

[ย่านาง]

วิ่งผ่านมา มองดู ประตูเปิด

เลยเตลิด เข้ามา อย่าว่าหนู

ขอนั่งพัก สักหน่อย แค่คอยดู

อาจจะอยู่ นานไป ให้(พี่)ระอา

หนูชื่อว่า ย่านาง คนทางเหนือ

โปรดเอื้อเฟื้อ น้ำใจ ที่ใฝ่หา

มาจากดอย แดนไกล ในพนา

เข้าเมืองมา ด้วยใจ ใฝ่การเรียน

หนูเป็นคน รักกลอน แต่กลอนเก่า

ขับลำเนา ทำนอง พ้องการเขียน

ภาษาไทย ไม่คล่อง ยังต้องเรียน

พี่สอนเขียน ควบกล้ำ เล่นคำกลอน

หากผิดบ้าง พลั้งไป อภัยด้วย

วานพี่ช่วย มีใจ ไปสั่งสอน

จะตีด่า ว่าได้ ไม่อุทร

ด้วยคำสอน จะทำให้ หนูได้ดี

[ย่านาง]

ชีวิตย่านาง





จากบนดอย แดนไกล กลางใจป่า
เดินออกมา ขีดเขียน เรียนหนังสือ
อนาคต ฝากไว้ ในกำมือ
หวังจะถือ ปริญญา หาแม่เรา

เดินโดดเดี่ยว เดียวดาย ในเมืองหลวง
น้ำตาร่วง เป็นทาง อย่างคนเหงา
เหมือนโลกนี้ มีเพียงแต่ แค่ตัวเรา
ใครจะเข้า ใจบ้าง อย่างตัวเอง

คิดถึงพ่อ ที่จากไป ไม่ได้กลับ
ถูกเขาจับ ขึ้นรถ กดข่มเหง
สู้อะไร ไม่ได้ ร้ายนักเลง
ปืนเขาเล็ง หัวพ่อ แล้วจ่อยิง

ไม่เคยลืม ร่างพ่อ ที่ร่อแร่
ร้องเรียกแม่ ลั่นป่า ดั่งห่าสิง
พ่อดิ้นพลาด เจ็บปวดร้าว ที่เขายิง
นอนแน่นิ่ง จากไป ไม่กลับมา

เหมือนกับใจ ลูกจะขาด ปาดสะอื้น
ลุกขึ้นยืน เดินไป ใกล้หน้าผา
เสียงแม่กู่ เรียกร้อง ดัง-ก้อง-มา
ลูกจากลา แม่จะอยู่ กับผู้ใด

ก้มลงกราบ บนอกพ่อ ต่อจากแม่
หมดทางแก้ ทุกข์เหลือล้น ทนไม่ไหว
ถ้าอยู่นี่ หนูถึงที จะมีภัย
รีบหนีไป  โตอีกหน่อย ค่อยกลับมา

เดินก้มหน้า ร้องไห้ ตามไหล่เขา
เจ็บปวดร้าว ย่ำแย่ แล้วแม่จ๋า
วิญญาณพ่อ คุ้มครองด้วย ช่วยบังตา
ให้หนูฝ่า  ฟันพ้น คนจัณฑาล

มาอาศัย ใบบุญ ของคุณแม่
เลี้ยงหนูแต่ วัยเยาว์ ราวลูกหลาน
หนูเรียนจบ เมื่อไร ไม่ใช้งาน
ให้กลับบ้าน หาแม่พ่อ ก่อสร้างตัว

[ย่านาง]

นกตัวนี้ อยู่ในป่า ใหญ่กว้าง
ไม่อ้างว้างญาติมิตรสนิทแน่น
จะไปไหนได้ไปในทั่วแดน
ญาติก็แสนรักยิ่งไม่ทิ้งกัน

จะดูหนังดูละครย้อนเที่ยวห้าง  
ไม่อ้างว้างญาติไม่ไกลให้ไหวหวั่น
จะขึ้นเขาลงห้วยไปด้วยกัน  
ญาติไม่สั่นหน้าหนีทุกที่ไป

แม้จะเข้าอ่านเขียนโรงเรียนแล้ว
ญาติแน่แน่วตามอยู่ไม่รู้หาย
คอยนั่งเฝ้าเช้าเย็นไม่เว้นวาย
สุขสบายถ้วนทั่วญาติพัวพัน

แม้ต้องทำรายงานที่บ้านเพื่อน
ญาติก็เยือนบ้านเพื่อนได้ไม่ไหวหวั่น
จะไปไหนไปด้วยคอยช่วยกัน
จะสักวันไม่มีที่ญาติเมิน

ไม่ใช่น้องก็น้าและอาหญิง
ต้องนั่งนิ่งขัดไม่ได้แม้ใจเขิน
อีกเมื่อไรนกตัวนี้มีที่เดิน
มาเผชิญโลกบ้างอย่างใครใคร

อยากจะบอกกับแม่แลผองญาติ
ธรรมชาตินกนี้ที่ไหนไหน
นกต้องบินจากคอนร่อนออกไป
เพื่อเติบใหญ่ให้ใครใครได้ชื่นชม

แต่ว่า หนู..ย่านางหมดทางคิด  
หนูหมดสิทธิ์คิดใดใดให้เหมาะสม
เพราะบ้านหนูผูกขาดญาตินิยม
หนูต้องจมอยู่อย่างนี้ทุกวี่วัน

จึงขอฝากพี่พี่ที่มาอ่าน
หนูนี้ใช่เด็กกร้านสะท้านขวัญ
ขอหนูนี้มองโลกไกลได้สักวัน
อีกไม่นานหนูต้องไปไกลทุกคน

ชีวิตหนูถูกขีดไว้ให้หมดจด
อนาคตสดใสไม่หมองหม่น
ต้องถูกใจผูกขาดญาติทุกคน
เพียงเหตุผลคำสั้นสั้น กตัญญู

[ย่านาง]

ถ้าหากว่า เราลิขิต ชีวิตได้
เลือกเกิดใหม่ ดังใจ ได้ดังเห็น
จะรีบตาย ไปเกิดใหม่ ไม่ใจเย็น
เลิกลำเค็ญ หมดรำคาญ เช่นผ่านมา

แต่เลือกเกิด ไม่ได้ ดังใจคิด
ทั้งชีวิต โศกเศร้า เฝ้าครวญหา
คนรักไป จากลับ ไม่กลับมา
เพียงเพราะ ว่าคำ นั้นกตัญญู

เจ็บปวดใจ ยิ่งนัก รักต้องแยก
อกแทบแตก พูดไม่ ได้ใจอดสู
ชีวิตห้าม เลยละ กตัญญู
พูดกรอกหู ทุกค่ำเช้า กว่าเราตาย

ต้องก้มหน้า รับไว้ ผู้ใหญ่จัด
ไม่อาจงัด ใดง้าง ให้ห่างหาย
จากวันนี้ ไปจนกว่า เวลาตาย
ชีวิตคล้าย หลุดพ้น จากคนเป็น



 

[ย่านาง]

จากราวป่า แสนไกล เกินใครคิด 
มีชีวิต สุขสันต์ แสนหรรษา
ถึงยากจน กว่าใคร ไร้ราคา
แต่มีค่า ยิ่งใหญ่ ในไพรพง

ถือกำเนิด เกิดมา ใช่อาภัพ
ต้องลาลับ เพราะใจ ไม่ประสงค์
ทิ้งผืนดิน ถิ่นใหญ่ ที่ในดง
นวลอนงค์ มาอาศัย ในนคร

 

[ย่านาง]

กราบสวัสดี แขกขึ้นเรือน มาเยือนบ้าน

อย่ารำคาญ หนูมาต่อ ใช่ขอเถียง

ดึกอย่างนี้ ช่างเงียบได้ ไร้สำเนียง 

หนูมาเรียง รอยล้อ ต่อคำกลอน



เรื่องคิดรัก ใดใด หนูไม่คิด

คอยตามติด ความรู้ ที่ครูสอน

เรื่องรักใคร่ จากใครใคร ไม่อนาทร

แต่งเป็นกลอน ก็นึกเอา เข้ามาอิง



จินตนาการ คือความรู้ ครูให้ไว้

เรื่องจริงไม่ รักใคร ใจของหญิง

หนูยังเด็ก เกินไป ยังวัยลิง

ยังไม่นิ่ง จะรักใคร อย่างไรเป็น



ขอขอบคุณ ที่มาเยือน เรือนของหนู

ย่าหรือปู่ ก็ไม่รู้ ดูไม่เห็น

คำสั่งสอน ที่ฝากไว้ ให้ใจเย็น

ไม่ซ่อนเร้น รักแอบไว้ หนูไม่มี



มีเวลา ผ่านมา แวะหาบ้าง

ทุกทิศทาง เข้ามาได้ หนูไม่หนี

อยากต่อกลอน กับใครใคร ที่ใจดี

ไว้เป็นที่ ฝึกปรือ ฝีมือกลอน 

[ย่านาง]

หนูเป็นเด็ก กลางเขา ลำเนาป่า
เดินเข้ามา อ่านเขียน เรียนหนังสือ
เร่งเรียนไว้ ไม่พัก ให้หนักมือ
ภาษาสื่อ ของไทย ไม่แข็งแรง

มีพี่สาว ใจดี ช่วยชี้ช่อง
จะให้คล่อง ต้องกลอน แล้วสอนแต่ง
สัมผัสนอก ในกล้ำ คำแสดง
เป็นคำแผลง คำนำ ให้ทำตาม

เรื่องพ่อหนู อยู่ดอย ต้องลอยจาก
ถูกเขาพราก จากไป ถ้าใครถาม
แม้จะอยู่ ทิศทางใด ไหนก็ตาม
จะเอ่ยนาม บอกใคร ไม่ได้เลย

เพราะคดี นี้มัน ไม่ทันสุด
อาจจะทรุด ร่างได้ ถ้าไม่เฉย
รอเวลา สักหน่อย ไม่น้อยเลย
จึงจะเอ่ย บอกได้อยู่ ว่าผู้ใด

[ย่านาง]

ถึงปีใหม่ ใครเขา เฝ้าสุขสันต์ 
เห็นหน้ากัน พร้อมมิตร ได้ชิดใกล้
น่าอนาถ วาสนา ต้องลาไกล
หามีใคร กับเขา เศร้าเหลือเกิน

คิดถึงแม่ อยู่ใน ป่าใหญ่กว้าง
สุดอ้างว้าง  ไกลเท่า นกเขาเหิน
บ้านบนดอย  ไกลนัก หักใจเมิน
คิดเหลือเกิน คิดถึงแม่ เจ็บแดดวง

คงเป็นเหมือน ทุกปี ที่ผันผ่าน
อยู่กับบ้าน ไปไหน ใครก็หวง
อาจอาเพศ เหตุเกิดนะ จะช้ำทรวง
น้ำตาร่วง เสียเปล่า ไม่เข้าการ

อาจมีบ้าง พี่ใหญ่ พาไปเที่ยว
เดินโฉบเฉี่ยว หยิบจับ ของกลับบ้าน
เพียงแค่นี้  ก็ดีใจ ไปได้นาน
คนไกลบ้าน ไกลดอย เลิกน้อยใจ

[ย่านาง]

 ถ้าเราเอา ชีวิต มาขีดเขียน
ไม่ต้องเพียร หาข้อความ จากตามไหน
จะทุกข์สุข ขื่นขม หรือสมใจ
มีอยู่ใน ชีวิตเรา แต่เก่ามา

เมื่อเรายิ้ม โลกก็ยิ้ม กับเราด้วย
ยามเราป่วย ต้องหยุดพัก หมอรักษา
แต่เจ็บร้อน ในหัวใจ หาใครมา
ช่วยเยียวยา รักษาใจ ไม่ได้เลย

อยากตะโกน กู่ร้อง ให้ก้องโลก
ช่วยมาโบก เศร้าตรม ทีลมเอ๋ย
ท้องทะเล กว้างใหญ่ ฝากไว้เลย
ภูเขาเฉย ทำไมกัน ทับมันที

ทุกข์ในใจ วิญญาณพ่อ ยังรออยู่
อยากกลับสู่ เทือกเขา ตะนาวศรี
แต่ความรู้ หนูยังน้อย คอยหลายปี
อย่าเพิ่งหนี หนูนะพ่อ รอหนูมา

[ย่านาง]

ล่วงเวลา ผ่านผัน วันปีใหม่
แสนยากไร้ พ่อนี้ มาหนีหาย
เหลือเพียงรูป เก่าเก่า เศร้าเดียวดาย
พ่อจากหาย กลายลับ ไม่กลับมา

คนอื่นเขา มีพ่อ คอยรอกอด
พ่อหนูมอด ไหม้สิ้น กับหินผา
กระดูกพ่อ ลอยใน สายธารา
เหลือกลับมา เพียงรูปเก่า พร้อมเศร้าใจ

ร้อยมาลัย วางลง ตรงหน้ารูป
แล้วจุดธูป ด้วยใจหมอง ไม่ผ่องใส
คิดถึงวัน พ่อจากลา อย่างอาลัย
ที่ทำได้ ก็คือฝืน กลืนน้ำตา

จากวันนั้น ถึงวันนี้ หลายปีแล้ว
ที่ดวงแก้ว จากลับ ไม่..กลับมาหา
พ่ออยู่ไหน ได้รับรู้ ใจลูกยา
ยังรอหา พ่อนี้ ถึง...ไม่มีวัน

สายลมหนาว พราวพร่าง น้ำค้างพร่ำ
หมอกกระหน่ำ ลงมา พาหนาวสั่น
อ้อมกอดพ่อ หายวับ จับไม่ทัน
เคยสุขสันต์ กลับซมเศร้า ร้าววิญญา

ดอกเอื้องบาน ชูช่อ รอลมหนาว
เจ็บปวดร้าว เหลือใจ สุดใดหา
มงกุฎงาม นามเอื้องไพร พ่อให้มา
ดอกเอื้องร่า ลมล้อ พ่อไม่มี

ถ้าวันนี้ ตัวหนู อยู่ป่าใหญ่
เจ้าพงไพร ทั่วดิน ถิ่นศักดิ์ศรี
มาลาร้อย สร้อยดอกไม้ ให้นารี
ราชินี แห่งป่า คือ..ย่านาง

แต่วันนี้ ห่างไกล จากใจป่า
ก้าวเข้ามา เมืองใหญ่ ให้เคว้งคว้าง
ช่างมืดมน แสงสลัว ทั่วทุกทาง
เป็นย่านาง ยากไร้ ที่ในเมือง

[ย่านาง]

ถ้าวันนี้ ตัวหนู อยู่ป่าใหญ่

เจ้าพงไพร ทั่วดิน ถิ่นศักดิ์ศรี

มาลาร้อย สร้อยดอกไม้ ให้นารี

ราชินี แห่งป่า คือ..ย่านาง

[ย่านาง]

แต่วันนี้ ห่างไกล จากใจป่า

ก้าวเข้ามา เมืองใหญ่ ให้เคว้งคว้าง

ช่างมืดมน แสงสลัว ทั่วทุกทาง

เป็นย่านาง ยากไร้ ที่ในเมือง...

[ย่านาง]

มิได้คิด ย่อท้อ ต่อทางใหญ่   
ยังฝันใฝ่ ก้าวย่าง ทางข้างหน้า
อาจจะเศร้า เหงาบ้าง บางเวลา
จึงเขียนมา ผ่อนคลาย ในใจเรา

หนทางยัง อยู่ไกล ใจต้องสู้
ถึงต้องอยู่  เดียวดาย คล้ายคนเหงา
ร่วมล่าฝัน สรรสร้าง ทางของเรา
บางคนเขา โอกาสดี ไม่มีเจอ

จะเงยหน้า ฟันฝ่า หาประสบ
ทำลายนบ ประเพณี ตีเสมอ
ชนกลุ่มน้อย ใช่ด้อยค่า หาไม่เจอ
สูงเลิศเลอ แค่ไหน ใช่องอินทร์

[ย่านาง]

หนึ่งน้ำคำ กำลังใจ ที่ให้นี้  
ค่ามากมี เกินมหา ชลาศัย
เก็บเข้าสู่ ห้องสรวง แห่งดวงใจ
ท้อเมื่อใด จะมีฤทธิ์ คิดขึ้นมา

จะก้าวข้าม หนามใหญ่ ไปให้พ้น
จะอดทน เพื่อชาติ ศาสนา
จะไม่ท้อ ใดใด ในชะตา
จะข้ามฝ่า ฟันพ้น คนจัณฑาล

สู้ทุกอย่าง ทางมี ไม่หนีสิ้น
เก็บแผ่นดิน เอาไว้ ให้ลูกหลาน
ให้เลื่องลือ ชื่อก้อง พ้องวงศ์วาร
อีกไม่นาน จะหวนถิ่น แผ่นดินเดิม

[ย่านาง]

คิดถึงแม่

ฝนกระหน่ำ ลงมา ฟ้ามืดมิด
เหมือนชีวิต อับจน พ้นฟ้าสาง
มองทางไหน มืดมัว สลัวลาง
เหมือนหนทาง เดินเรา เงียบเหงาจริง

ฝนตกหนัก ต้องแย่ แล้วแม่จ๋า
อยากกลับหา ห่วงแม่ แต่ต้องนิ่ง
คำสัญญา ให้แม่ไว้ จากใจจริง
เราจะทิ้ง เรียนไป อย่างไรกัน

เคยลดเลี้ยว ตามเขา คราวฝนตก
ใบไม้ปก คลุมหัวไว้ ไต่ตามสัน
จับจิ้งหรีด จั๊กจั่น นั่นรางวัล
ใส่เกลือมัน คั่วให้แห้ง แบ่งกันกิน

มาวันนี้ ได้แต่ แลน้ำฝน
ไม่มีคน วิ่งไล่ ตามไหล่หิน
เห็นน้ำฝน เหมือนน้ำตา ย่านางริน
กราบแผ่นดิน สักวันนะ จะกลับคืน