ต่อไป →

[ย่านาง]

น้ำตาฟ้าน้ำตาเรา



น้ำตาฟ้า ไหลหล่น เป็นฝนสาย
ฟ้าร้องไห้ หรือใครทำ ฟ้าช้ำหม่น
ฟ้าร้องไห้ คงเศร้า ร้าวเหลือทน
น้ำตาปน น้ำตาฟ้า คราค่ำคืน

เงยหน้ามอง ฟ้าวันนี้ ไม่เพื่อน
ฟ้าไร้เดือน ฟ้าขาดดาว ฟ้าเศร้าหรือ
น้ำจากฟ้า ซัดสาด ปาดด้วยมือ
น้ำตารื้อ ทั้งสองตา หามือใคร

ยามฝนหยุด น้ำตา ฟ้าก็แห้ง
ที่แห้งแล้ง กลับคืน ฟื้นสดใส
น้ำตาฟ้า ตกกี่ที คนดีใจ
ทั้งนาไร่ ทั่วถ้วน ล้วนยินดี

แต่น้ำตา จากใจ คนไกลยาก
มีแต่ซาก ความช้ำใจ ในทุกที่
น้ำตาเรา นี้หา ค่าไม่มี
นานกี่ปี น้ำตาใจ จะไหลคืน

[ย่านาง]

มีผู้คน มากหลาย มาทายทัก
ไม่รู้จัก ว่าใคร ไม่เห็นหน้า
เห็นแต่เพียง ตัวสลัก อักษรา
แต่หน้าตา ไม่รู้ เป็นผู้ใด

เห็นเขาร่าง สร้างสลัก เป็นอักษร
น้ำคำอ่อน หวานหู มิรู้หาย
แต่พอเปลี่ยน บอร์ดไป ให้เสียดาย  
เขากลับกลาย ร้ายกาจ เกินคาดเดา

ที่เคยหวาน กลับกลายตรม ขมขื่นนัก
เคยแน่นหนัก กับอ่อนไหว เพราะใกล้สาว
มีเหตุผล ก็หมดไป ในทุกคราว
ที่ปวดร้าว ก็กลับกลาย เป็นร้ายจริง

คนที่เคย ชื่นชม กลับ..สมน้ำหน้า
คนเคยกล้า ทั่วไป ในทุกสิ่ง
พอไปเห็น เรื่องใหญ่ ให้อ้างอิง
เขากลับวิ่ง หนีหาย ไปกับตา

จะมีเพียง บางคน ที่ทนอยู่
เฝ้าต่อสู้ ต่อไป ถึงไร้ค่า
ไม่กี่คน ที่คงมั่น คำสัญญา
มีราคา มากใหญ่ ในใจเรา

คงต้องผ่อน ย้อนรอย คิดถอยหลัง
ความสุขพัง เปลี่ยนไป เพราะ..ผู้ใหญ่เขา
กลับไปสู่ ช่องว่าง ทางของเรา
ผู้ใหญ่เขา เล่นละคร ซ้อนเล่นกล

[ย่านาง]

ชีวิตเรา เกิดได้ ที่ในโลก
มีทุกข์โศก ปะปน แต่หนหลัง
สร้างชีวิต ด้วยจิตใจ ได้พลัง
เพื่อได้หวัง ได้ครอบครอง สิ่งต้องใจ

สิ่งใดใด ในโลก โบกสะบัด
เห็นได้ชัด ไร้ตัวตน แต่หนไหน
ค่าความจริง ของสิ่งนี้ อยู่ที่ใด
มองเท่าไร ก็ไม่เห็น ว่าเป็นจริง

โลกใบนี้ ใหญ่นักหนา ยังสาหัส
ต้องติดขัด เหมือนมี ภูตผีสิง
ชีวิตเรา ยังต้องอยู่ สู้ความจริง
ใจไม่นิ่ง อย่าเข้าท้า กล้าต่อกร

การแบ่งชั้น วรรณะชาติ  อุบาทว์แท้
เกิดเจ็บแก่ ถึงกันได้ ไม่ต้องสอน
คนเหมือนกัน อย่าเหยียดไป ให้สังวร
จะมาก่อน สูงแค่ไหน ตายเหมือนกัน

ความใฝ่ฝัน วันนี้ คือดีไว้
ความตั้งใจ  ต้องละมุน ไม่หุนหัน
ใช้สติ  ตั้งสมอง ตรองให้ทัน
ข้างหน้านั้น รอผู้กล้า ท้าให้เดิน

[ย่านาง]

อดีตกาล ผ่านไป จนไกลลับ
ทำไมกลับ มาทำลาย ใจดวงนี้
เรื่องข้างหน้า ต่อไป หลายหลากมี
ทุกที่หนี ไกลลับ ใยกลับมา

ไม่รู้จัก ใบหน้า หรือว่าชื่อ
อักษรสื่อ สำเนียง เสียงภาษา
เชื่ออะไร ในน้ำคำ ที่ย้ำมา
แค่วาจา จากลมปาก ลำบากใจ

มิตรภาพ ที่นี่ มีอยู่มาก
ที่ลำบาก คือใจแท้ มีแค่ไหน
จะเอ่ยปาก ฝากคำไว้ กับใจใคร
จะเชื่อได้ แค่ไหน น้ำใจคน

ภาพมายา ที่เห็น เขาเป็นอยู่
สุดเลิศหรู ในใจ ไปทุกหน
แต่เบื้องหลัง ข้างใน ของใจคน
มันวกวน เปลี่ยนได้ ไม่แน่นอน

มีร้อยเล่ห์ เพทุบาย คล้ายคนบ้า
กล่าววาจา ไร้หัวใจ ไปหลอกหลอน
ใจของคน เหมือนกลิ้งได้ บนใบบอน
ใจสำส่อน รักก็ง่าย หน่ายก็เร็ว

วันนี้ใจ ยังล้า ไม่กล้าแกร่ง
ขอพักแรง ก่อนตก นรกเหว
รอวันรุ่ง พรุ่งนี้ใจ ไร้คนเลว
ขึ้นจากเหว ไร้ความทุกข์ ลุกขึ้นมา

ฉันยังจำ เหตุการณ์ วันนั้นได้
วันที่ใจ ปวดร้าว เศร้าหนักหนา
มันเป็นเพียง ตัวสลัก อักษรา
ทำน้ำตา รินไหล ใจระทม

ฉันยังรอ เธอตรงนี้ นะที่รัก
เมื่อแน่นหนัก รักชื่น หมดขื่นขม
จะกลับหวน ทวนใจ ให้ชิดชม
วันนี้ข่ม ความหนาวใจ เมื่อไร้เธอ

[ย่านาง]

เพราะเชื่อคำ เขาบอก จึงชอกช้ำ

เป็นแผลย้ำ ฝังใจ ไว้เสมอ

คอยนับวัน เวลา ว่าจะเจอ

แต่รอเก้อ เธอจากลับ ไม่กลับมา

คำแว่วหวาน ผ่านหู ยังรู้สึก

จิตสำนึก โตได้ ใช่เดียงสา

ต้องมาเป็น คนเก่า เจ้าน้ำตา

เพราะพบค่า มายาใจ ในภาพลวง

[ย่านาง]

สายลมหนาว เจ้ารู้ หรือไม่ว่า
ใครที่พา รักคืน ให้ขื่นขม
รู้บ้างไหม หัวใจ ใครระทม
หนาวสายลม ยังไม่ร้าว เท่าหนาวใจ

ฝากลมหนาว ที่พัดผ่าน วานไปบอก
คนกลับกลอก ว่าจำ คำได้ไหม
สัญญาที่ เราวาง กลางดวงใจ
ว่าจะไม่ คิดพราก จากกันเลย


ยังไม่สิ้น ลมหนาว ร้าวรักแล้ว
เหมือนคมแก้ว ปาดให้ โอ้ใจเอ๋ย
หนาวน้ำตา พร่างพรม ก้มไม่เงย
ลาแล้วเอย มายาคน ที่ปนลวง

[ย่านาง]

ฝนสาดใจ



สายฝนสาด เข้ามา ชายคาบ้าน
อกสะท้าน ใจระทก วิตกไหว
หนาวไปทั่ว ระรัวร้าว หนาวถึงใจ
ไม่มีใคร มาแล แม้หางตา

ใจเจ้าเอ๋ย ใจเรา โง่เขลานัก
เขาไม่รัก ยังกู่ก้อง เรียกร้องหา
เขาจากไป อยู่ไหน ไม่กลับมา
สิ้นเวลา อย่าฝืน คืนใจกัน

เสียงหัวใจ เต้นมา บอกว่ารัก
เสียงช่างหนัก หน่วงแน่น อย่างแข็งขัน
รักเขามาก จึงเอาใจ ไปผูกพัน
จวบถึงวัน สิ้นใจ ขอใกล้เธอ

[ย่านาง]

คำว่ารัก พูดได้ ง่ายหรือเปล่า
ใครจะร้าว หัวใจ รู้ไหมหนอ
ช้ำหัวใจ เมื่อไร้ ใครเคลียคลอ
จึงมาขอ ร้องผ่าน ม่านน้ำตา

มีรักเดียว เหนี่ยวใจ มิได้หรือ  
คิดดึงดื้อ มากไป ให้โหยหา
วันเวลา เปลี่ยนลับ ไม่กลับมา
ทุกทิวา ราตรี มิลืมเลือน

ปวดหัวใจ เกินกว่า ใดมาแก้
ทุกข์ยากแท้ ปวดใจ หาใดเหมือน
ความสุขหลัง ครั้งเก่า เข้ามาเยือน
เหมือนจะเตือน ตอกย้ำให้ ใจระทม

เฝ้าวอนขอ เท่าไร ไม่เคยคิด
ใครคนผิด ทำรักชื่น ให้ขื่นขม
ใช้น้ำตา ล้างใจไล่ ทุกข์ตรม
ร้าวระบม ที่หัวใจ วันไร้เธอ

[ย่านาง]

เคย


เคยนั่งมอง ท้องฟ้า เวลาเศร้า
เคยเงียบเหงา หัวใจ เพราะไกลบ้าน
เคยเจ็บช้ำ น้ำใจ โดนภัยพาล
เคยคิดอ่าน แก้คืน แต่ฝืนใจ

เคยร้องไห้ เมื่อครา ฟ้าฝนหนัก
เคยร้องทัก เหลียวแล แม่อยู่ไหน
เคยเจ็บปวด ชอกช้ำ ระกำใจ
เคยร้องไห้ ไม่เคยพอ พ่อไม่มี

เคยอยากหนี เมืองกรุง สู่ทุ่งหญ้า
เคยอ่อนล้า อับอาย อยากหายหนี
เคยอยากตาย ให้ลับ ดับชีวี
เคยอยากมี ชีวิตใหม่ ให้ตัวเอง

[ย่านาง]

ปวดหัวใจ หนักหนา เวลานี้ 
ร้าวฤดี หวั่นไหว ให้หวนหา
คนจากไร้ ไกลลับ เขากลับมา
แต่เหมือนว่า ใจเขาลับ ไม่กลับคืน

ยังแว่วเสียง รำพัน กันทุกค่ำ
ยิ่งเดือนต่ำ อ่อนไหว เกินใจฝืน
อยากโทรหา กลัวเขาไล่ ไร้แรงยืน
นอนสะอื้น โหยไห้ ใจระทม

อยากจะบอก กับเขา เรายังอยู่
ยังหวังคู่ สรรสร้าง ทางสุขสม
ได้แต่คิด ไม่กล้าทำ ช้ำอารมณ์
จำต้องข่ม ใจหมอง นองน้ำตา

รู้ว่าทำ ผิดไว้ อภัยยาก
ทนลำบาก แม้ใจ โหยไห้หา
สักวันหนึ่ง คงได้ลด บทน้ำตา
เมื่อจากลา จากโลก ที่โศกตรม

[ย่านาง]

สิ้นแล้วหรือ หัวใจ ในวันนี้
สุขเคยมี กลับกลาย เป็นร้ายยิ่ง
หมดความสุข ทุกข์ที่เห็น เป็นเรื่องจริง
น้ำตาหญิง ไหลนอง เต็มสองตา

ด้วยหัวใจ หมายสมัคร ว่ารักแท้
มาผันแปร ทำให้ ใจโหยหา
หลับก็ฝืน ตื่นก็ช้ำ กับคำลา
รู้อยู่ว่า คนปวดร้าว นั่นเราเอง

ไม่อยากเห็น หัวใจ ต้องพ่ายแพ้
หมดทางแก้ ขื่นขม รักข่มเหง
ตัดใจลา ด้วยอาลัย ใจกริ่งเกรง
ตัวเราเอง ที่หมอง นองน้ำตา

ด้วยอาลัย ใยเยื่อ ยังเหลืออยู่
เฝ้าแอบดู เผื่อเขา เข้ามาหา
อยากตะโกน ให้ก้อง ท้องนภา
ที่ทำมา นั้นกล้ำกลืน สุดฝืนใจ

อยากจะบอก ยิ่งนัก ว่ารักแรก
ไม่อาจแตก อื่นมี ที่ไหนได้
วันเวลา คอยจัด วัดหัวใจ
ช้าหรือไว สุขหรือช้ำ นั่นกรรมเวร

ฝากพระพาย สายน้ำ ตามบอกเขา
ในใจเรา เขายังอยู่ ดูก็เห็น
ถึงเวลา สิ้นรันทด หมดกรรมเวร
จะขอเป็น เจ้าของ ครองหัวใจ

[ย่านาง]

เก๋งยุโรป คันใหญ่ ที่ใครเห็น
หรูดูเด่น เป็นสง่า หาใดเหมือน
ไปทางใด ไร้ปัญหา จะมาเยือน
มันขับเคลื่อน อย่างว่องไว ไล่ไม่ทัน

เปิดประตู  เยื้องย่าง มาวางท่า
เดินก้าวขา ไปทางไหน ใครก็หัน
แล้วป้องปาก เรียกร้อง พวกพ้องกัน
เธอคนนั้น โอ้โฮ  ช่างโก้จริง

พอเลี้ยวรถ เข้าปั๊ม น้ำมันใหญ่
เติมเข้าไป เต็มถัง ถึงนั่งนิ่ง
ตัวเลขที่ ฉันเห็น เป็นเรื่องจริง
เลขมันวิ่ง ไม่หยุด แทบทรุดเลย

พอจะมี ที่ว่าง ข้างข้างบ้าน
ดันรถคลาน เรียบเรียบ แบบเงียบเฉย
ยกมือไหว้ ลาละนะ ต้องละเลย
สุดจะเอ่ย รถน้ำมัน ฉันน้ำตา

[ย่านาง]

น้ำมัน น้ำเรา




น้ำเรามี ในถัง ที่ตั้งไว้
ใครอยากได้ ก็แค่ขอ แล้วรอตัก
น้ำในปั๊ม ทำเอา เราชะงัก
มีคนดัก หน้าปั๊ม บอกน้ำมัน
 
สามสิบบาท วางนี่ มีหนึ่งลิตร
แถมสักนิด คิดไป ได้แต่ฝัน
น้ำของเรา แจกฟรี ก็มีกัน
น้ำของมัน แพงกว่า ราคาทอง

คงถึงคราว ก้าวหน้า หามีไม่
คงต้องใช้ ก้าวหลัง สั่งสมอง
เจ้าพระยา แห้งหมด ลดเหลือคลอง
เราคงต้อง ทิ้งรถ ทั้งหมดเดิน

[ย่านาง]

ยอมแพ้



วันเวลา ผันผ่านไม่นานนัก
เกือบจะรัก แต่รอไว้ เพราะไม่กล้า
สุดสงสัย หัวใจ ไร้สัญญา
มีเหตุมา เรื่องใด ไม่บอกกัน 

เธอทำคล้าย กับว่า มาให้รัก
สุขยิ่งนัก รักไล้ มาให้ฉัน
ผ่านเพียงคืน ตื่นตา มาชั่ววัน
รักเธอนั้น ผันแปร ไม่แน่นอน

มีผู้หญิง มากมาย มาทายทัก
เห็นประจักษ์ หัวใจ ให้สังหรณ์
จะยื้อแย่ง แก่งชาย ไปต่อกร
ให้นิวรณ์ แก่ใจ มันไม่งาม

เกิดเป็นหญิง ทั้งที มีศึกษา
จะด้านหน้า แย่งชาย ให้ใครหยาม
เขาจะตรา หน้าเรา เจ้าใจทราม
จะต่อตาม ถึงวงศ์ศักดิ์ ไม่รักดี

เมื่อเธอมี คนงาม มาตามติด
ฉันก็คิด ที่พร้อม ยอมหลีกหนี
แม้ชาติหน้า บุญนำ กรรมไม่มี
ชีวิตนี้ ขอมอบ เพื่อตอบแทน

[ย่านาง]

คำว่าลา เอ่ยจากปาก ช่างยากเหลือ
เพราะมันเจือ ความเศร้า ที่ร้าวฉาน
รู้จักกัน ใช่แค่ แต่เพียงวาน
มันเนิ่นนาน  ฝังลึก ตกผลึกใจ

เคยต่อล้อ พ้อพร่ำ ด้วยคำหวาน
แต่ไม่นาน คนเกือบรัก ถูกผลักไส
เกิดบาดหมาง เกินคิด ผิดเพราะใคร
ต้องอาลัย เอ่ยลา อย่างอาวรณ์

มิได้หวัง ทรัพย์สิน สักชิ้นหนึ่ง
มิได้พึง ขจัด ปัจถรณ์
มิได้หวัง คิดร้าย ไปบั่นทอน
มิได้วอน ขออะไร กับใครเลย

เพียงอักษร ซ่อนสุข ก็ทุกข์หนัก
จำต้องหัก ใจห่าง ทำวางเฉย
จะเจ็บช้ำ น้ำใจ ใช่ไม่เคย
แต่ต้องเอ่ย คำลา เพราะล้าใจ

ความสุขเพียง เศษเสี้ยว ที่เหลียวหา
กลับต้องมา พังลง เพราะสงสัย
อยากจะบอก ให้รู้ เราผู้ใด
พูดไม่ได้ แม้ใจอยาก ปากไม่มี

ไม่เหมือนคน อื่นเขา เราต้องผิด
ไม่เคยคิด โกหกไป ทำไมนี่
เรื่องเบื้องหลัง ร้ายอยู่ เรารู้ดี
ไม่กี่ปี หมดซ่อนเร้น ก็เป็นไท

คนเราเกิด ไม่ง่าย ตายไม่ยาก
พบลำบาก ทุกข์ทน แต่หนไหน
หวังหนึ่งคน ที่เขา จะเข้าใจ
ต้องหมดไป เหลือเรา เศร้าเหมือนเดิม

ขอฝากคำ ลาไกล ถึงไม่รัก
เคยรู้จัก คลายทุกข์ สุขได้เสริม
ต่อแต่นี้ หมดสุข ทุกข์เข้าเติม
ที่ได้เพิ่ม คือน้ำตา แห่งอาลัย