ต่อไป →

[ย่านาง]

คิดดีแล้ว หรือไร หัวใจพี่
ลูกเมียมี ตั้งสาม มาตามหวง
เขาบอกน้อง แล้วว่า เขามาทวง
ห้ามเดินควง แตะต้อง เจ้าของมี

สงสารเด็ก ตาดำ อย่าทำร้าย
ลูกผู้ชาย ให้รัก เรื่องศักดิ์ศรี
คู่ทุกข์ยาก อยู่กัน เนิ่นนานปี
เดี๋ยวจะมี เวรกรรม ตามมาทัน

[ย่านาง]

หนึ่งหญิงสองชาย



เหมือนวันทอง สองใจ น่าอายนัก
พิศเพียงพักตร์ ก็เพ้อ ละเมอหา
เมื่อเขาแล ผ่านแผ่ว แค่แววตา
ใจก็ล้า ละลาย คล้ายเป็นลม

ไม่รู้กรรม สร้างไว้ หนใดเล่า
มาเจอเขา เราก็รู้ มีคู่สม
สวาทมั่น บั่นทอน ซ่อนอารมณ์
สุดจะข่ม ห้ามรัก ที่ปักใจ

เหมือนชั่วช้า สามานย์ โบราณว่า
ผิดเกินกว่า ตั่งแง่ มาแก้ไข
เจ็บปวดช้ำ กล้ำกลืน สะอื้นใน
จะบอกใคร ได้ไหม ก็ไม่เลย

เมื่อสองชาย หมายให้ หัวใจรัก
เหมือนชนัก ปักใจ ไม่กล้าเผย
ด้วยรักเดิม เสริมสุข ทุกข์ไม่เคย
รักใหม่เชย ชิดตาม แต่ความดี

คิดอ้างออก บอกใคร ก็ไม่ได้
จะเสียใจ ให้เห็น ถึงเร้นหนี
อมพะนำ คำใด ไม่ให้มี
เหมือนนารี หมายปอง ถึงสองปลา

มิเคยคิด วางราย หมายทั้งสอง
ไม่จับจอง หรือมาด ปรารถนา
น้ำท่วมปาก ยากเอ่ย เผยออกมา
จะสรรหา หนึ่งใด ก็ไม่งาม

แม้เลือกเพียง หนึ่งชาย หมายเคียงคู่
ที่เหลืออยู่ ทุกข์เข็ญ ใจเป็นหนาม
แม้ถ้าเลือก สองกมล ก็คนทราม
เราจะข้าม ทะเลใจ ทางไหนดี

กำหนดจิต สั่งใจ ตัดให้ขาด
ถึงสิ้นชาติ สิ้นภพ ขอหลบหนี
แม้นบุญพา นำให้ ชาติใหม่มี
ทั้งชีวี ขอให้ถึง ซึ่งรักเดียว

[ย่านาง]

เจ็บเกินทน



ผ่านชีวิต ผ่านวัย ไม่ไกลนัก
รู้ตระหนัก ถึงค่า ราคาหญิง
จะคิดหมาย ชายใด ไว้แอบอิง
ต้องรักจริง คิดตรึง เพียงหนึ่งเดียว

มิเคยกล้า เกินวัย ไม่เคยคิด
ไม่เคยชิด ชายใด ให้แลเหลียว
สัมพันธ์รัก หัวใจ ก็ไร้เกลียว
ด้วยยึดเหนี่ยว ประเพณี ที่มีมา

จากบ้านป่า ด้วยใจ ที่ได้ทุกข์
มีความสุข ท่วมกาย ไร้ปัญหา
แต่หัวใจ สิ้นใคร ไปนำพา
ให้รู้ว่า เงียบเหงา เศร้าเหลือเกิน

สวรรค์ส่ง หัวใจ ใครคนนั้น
มาผูกพัน ชิดใกล้ ให้ขวยเขิน
อยากจะรัก ยังรอไว้ เขาไม่เชิญ
คิดจะเดิน จากลา ก็อาวรณ์

ความชิดใกล้ ใจเปื้อน เลือนทุกสิ่ง
ดุจแอบอิง เคียงกัน ปัจถรณ์
ครึ่งหลับฝัน ครึ่งวันตื่น ครึ่งคืนวอน
พิษรักร้อน แผดเผา เราเจียนตาย

คล้ายกับแอบ แนบชิด สนิทเนื้อ
ใจก็เอื้อ อารมณ์ สมดังหมาย
มีคำถาม ตามมา น่าละอาย
เจ้าผ่านชาย เช่นนี้ มากี่คน

เหมือนสายฟ้า ฟาดลง ตรงใจนี้
ผิดหรือนี่ หัวใจ ให้สับสน
ตั้งแต่เกิด ให้เห็น เป็นตัวตน
ไม่หลุดพ้น ประเพณี ที่มีมา

รู้ว่าตัว เราผิด ก็คิดหนัก
มาโดนผลัก เติมซ้ำ ย้ำโทษา
ทุกสิ่งให้ ที่ได้หรือ คือน้ำตา
กับคำว่า จริงไหม ที่ไม่เคย

ต้องสิ้นชาติ วาสนา คนอาภัพ
หัวใจยับ เกินกว่า มาเปิดเผย
หมดสิ้นแล้ว หัวใจ ไม่เหลือเลย
เจ็บเหลือเอ่ย อยากตายไป ให้หมดเวร

[ย่านาง]

แผลหัวใจ




มอบความรัก หมดใจ ให้กับเขา
คิดแนบเนา เชยชม เพียงสมสอง
ไม่เคยแล ผู้ใด มาใฝ่ปอง
หวังเพียงครอง รักมั่น จนวันตาย

ด้วยความรัก จึงมอบให้ กายใจสิ้น
กลับได้ยิน คำพูดให้ ใจสลาย
ด้วยคำถาม ถึงวันนี้ มีกี่ชาย
ที่เจ้าได้ อิงแอบ แนบนิทรา

ด้วยเหตุใด กันเล่า ที่เขาถาม
เรายังข้าม ไม่ถึง ซึ่งตันหา
ยังไม่ต้อง แตะใด ในกายา
ใยจึงกล้า ดูถูกกัน หรือฟั่นเฟือน

เหลือเพียงใจ เศร้าสร้อย กับรอยช้ำ
ด้วยน้ำคำ ดั่งมีด ที่กรีดเฉือน
ผิดมากมาย หัวใจ เกินใครเตือน
ยังแปดเปื้อน มลทิน แทบสิ้นใจ

ประเพณี ดีงาม ตามกำหนด
ยังง้างกฎ แรงกล้า ออกมาได้
กว่าจะรู้ ว่าชั่วช้า น่าอับอาย
ยังผิดร้าย อีกครั้ง อย่างตั้งใจ

ยังไม่ทัน กลับใจ ในความผิด
คำพูดติด ตามมา น่าใจหาย
ตบหน้ากัน สักครั้ง ยังไม่อาย
แต่ทำร้าย ด้วยวาจา เกินกว่าทน

เคยแตะต้อง แค่ปลายก้อย น้อยก็ไม่
แนบชิดใด ตามลำพัง ยังสักหน
จำความได้ ที่เห็น เป็นตัวตน
ชายสักคน เข้าใกล้ ก็ไม่มี

อยู่ไกลกัน เกินกว่า เข้ามาใกล้
แต่กลับใช้ วาจา มาเสียดสี
หรือว่าเรา ชั่วนัก ไม่รักดี
จึงพาที ด้วยวาจา มาฆ่าเรา

เจ็บเหลือเกิน หัวใจ ไร้ทางแก้
เกิดเป็นแผล กลางใจ ให้อับเฉา
จบสิ้นแล้ว ใจเกื้อ เหลือเพียงเงา
กลับที่เก่า พร้อมกับคำ ที่ช้ำใจ

[ย่านาง]

นี่หรือรัก



ด้วยหัวใจ ไกลนัก กับรักนี้
จึงไม่มี สิ่งใด ให้แอบแฝง
เมื่อคิดรัก รักหมดใจ ไม่ระแวง
เขาจะแคลง ใจฆ่า ด้วยพาที

เคยแตะต้อง กายา ก็หาไม่
มีเพียงใจ คล้องใจ ไม่ให้หนี
เฝ้าต่อล้อ เอออวย ด้วยวจี
แต่กลับมี คำถาม ที่หยามใจ

เคยย้ำบอก ยิ่งนัก ว่ารักแรก
ใยไม่แยก ใจปน ว่าคนไหน
หญิงมากมาย เธอซ้อนกล ทุกคนไป
แต่ไม่ใช่ ฉันนี้ ไม่มีทาง

เมื่อไม่รัก ก็บอก ออกมาได้
แต่อย่าใช้ วาจา มาถากกาง
มันเจ็บฝัง หัวใจ ไม่มีจาง
เกิดรอยด่าง ที่ใจ หายไม่มี

ประเพณี ดีงาม ตามกำหนด
ยังคิดคด ทิ้งกฎไว้ ใจหลีกหนี
กายยังคง ตรึงตรา ค่านารี
แต่ใจนี้ สิ้นราคา ค่าหัวใจ

นี่หรือรัก ที่ใคร เฝ้าใฝ่หา
เป็นมายา ยอกย้อน ซ่อนสงสัย
เพียงครั้งแรก ที่เจอ ไปเผลอใจ
สิ่งที่ได้ คือน้ำคำ ที่หยามกัน

[ย่านาง]

เกิดบาดแผล ที่กาย หายไม่ยาก
แผลที่ฝาก กลางใจ ไร้รักษา
จะหลับตื่น เจ็บซึ้ง ยังตรึงตรา
เกินจะหา ยาใด ให้ใจคืน

สิ้นกำลัง แรงใจ ไปต่อสู้
ที่เหลืออยู่ คือใจตน ที่ทนฝืน
แม้หัวใจ หมองช้ำ ต้องกล้ำกลืน
ลุกขึ้นยืน ด้วยร่าง ที่ร้างใจ

[ย่านาง]

นกน้อยในกรงทอง



กลางป่าดง พงไพร ไกลเกินคิด
มีชีวิต สุขสันต์ แสนหรรษา
หมอกยั่วเย้า ยอดดอย ลอยผ่านตา
หมู่นกกา บินเรียง คู่เคียงไป

เจ้านกน้อย คอยพ่อ ขออาหาร
พ่อบินผ่าน สุมทุม พุ่มไม้ไหว
เสียงสะท้าน ก้องป่า พนาลัย
ร่วงหล่นไป ร่างพ่อนก ตกลงดิน

เจ้าลูกนก อกสั่น ขวัญผวา
แม่บินมา ร่ำไห้ ใจถวิล
จบสิ้นแล้ว พ่อไร้ ให้ยลยิน
เจ้าจงบิน หนีไป ให้สุดตา

ปีกเจ้ายัง อ่อนนัก เกือบหักร่วง
ร่างเจ้าควง ลงซ้อน ชะง่อนผา
เจ็บปวดร้าว หนาวตัว ทั่วกายา
หรือชะตา กำหนด จะหมดลง

ก่อนรู้สึก จะสิ้นไร้ ไปจากร่าง
มีบางอย่าง เข้าชิด พิศวง
โอบอุ้มเจ้า นกน้อย ค่อยวางลง
อยู่ในกรง ขังทอง ไร้ผองภัย

พบความสุข สบาย เกินหมายคิด
ถึงแม้ติด กรงขัง ยังทนไหว
อนาคต งดงาม พ้นหนามภัย
มีเพียงใจ เหงาบ้าง บางเวลา

ด้วยความเหงา เศร้าร้าง จึงสร้างฝัน
นอกกรงนั้น ใครหนอ มาพ้อหา
ส่งสำเนียง หยอกเย้า เฝ้าเจรจา
จนเจ้ากล้า ต่อล้อด้วย อวยสัมพันธ์

เจ้านกน้อย มิเคยออก นอกกรงขัง
เพียงจิตสั่ง เป็นเหตุ สุดเขตขันธ์
ได้ความสุข เติมใจ คลายเหงางัน
หวังสักวัน ออกจากกรง จะปลงใจ

ด้วยความสุข ที่เห็น และเป็นอยู่
แว่วเข้าหู ดังมา ว่าสงสัย
เคยออกกรง ปลงอยู่ กับผู้ใด
หรือว่าใคร เข้าปลง ในกรงทอง

ขาที่จับ คอนมั่น พลันร่วงหล่น
หัวใจป่น ปนดิน สิ้นผยอง
มาจากไพร อยู่ยง ในกรงทอง
มิเคยต้อง พาที นี้กับใคร

สุขที่ได้ เพียงใจ มลายสิ้น
หมดแรงบิน ทนฝืน ยืนไม่ไหว
อยากกลับคืน ผืนป่า วนาลัย
แต่แรงไร้ กายร่วงลง ในกรงทอง

จบสิ้นแล้ว ศักดิ์ศรี ไม่มีเหลือ
หมดทางเอื้อ ใจข่ม ที่ตรมหมอง
อยากตายตก ร่วงลง ในกรงทอง
ดีกว่าต้อง ฝังจำ คำฝังใจ

[ย่านาง]

ค่าเพียงดิน



จากดินแดน แสนไกล กลางไพรกว้าง
ต้องอ้างว้าง เดียวดาย ในเมืองใหญ่
สุขเพียงกาย ใจหม่น ก็ทนไป
วาดหวังไว้ อนาคต จะงดงาม

ประเพณี บ้านป่า หนักหนานัก
จะทายทัก ชายใด ใครก็หยาม
จะแตะต้อง นวลเนื้อ ก็เหลือทราม
จะติดตาม เพ้อพ้อ ก็น่าอาย

จะต้องเก็บ กายใจ ให้คงมั่น
จนถึงวัน ภิรมย์ สมใจหมาย
เพียงหนึ่งเดียว หัวใจ จะให้ชาย
ถึงแม้ตาย จากคู่ ก็อยู่เดียว

ความผิดพลาด ครั้งใหญ่ ได้บังเกิด
เมื่อเตลิด ประเพณี ที่แน่นเหนียว
เรื่องน่าอาย เกินกว่า เอายาเยียว
ไร้ยึดเหนี่ยว เพียงเพราะเรา เอาแต่ใจ

ใช้ความกล้า ผิดหลัก หนักเกินคิด
ยังตามติด ครั้งสอง ต้องหวั่นไหว
ถ้าบ้านเรา ที่อยู่ รู้ทั่วไป
เขาจะไล่ ประณาม เหยียดหยามกัน

ยังไม่ทัน ตั้งตัวได้ ร้ายมาถึง
คำถามหนึ่ง ตามติด เกินคิดฝัน
เคยใช่ไหม ชายใด ให้สัมพันธ์
แนบชิดกัน ได้อยู่ เป็นคู่เคียง

เขาประณาม หยามเหยียด เกียรติหมดสิ้น
ค่าเพียงดิน ต้อยต่ำ ไร้คำเถียง
หมดสิ้นแล้ว ศักดิ์ศรี มีเหลือเพียง
ชีวิตเยี่ยง เดนคน ปนเศษดิน

[ย่านาง]

พระพรหมลวง





บนทางเดิน ที่เหงา ด้วยเศร้าลึก
ความรู้สึก ก่อนเก่า เข้าหลอกหลอน
ชีวิตคน ทั้งหลาย คล้ายละคร
มีสุขซ่อน มีเศร้าตรม ขมขื่นใจ

พระพรหมท่าน เขียนบท กำหนดคิด
ด้ายศักดิ์สิทธิ์ ยึดมั่น ไม่หวั่นไหว
แม้นเป็นคู่ เคียงแล้ว ไม่แคล้วไป
แต่ถ้าไม่ ใกล้ก็ห่าง ต้องร้างลา

หัวใจเรา ผูกด้าย สายใยรัก
ด้วยตระหนัก ว่าใช่ หวนให้หา
เฝ้าถนอม ใจฝัน วันวิวาห์
ด้วยฤทธิ์กล้า แห่งรัก จักมั่นคง

มิได้มี สิ่งใด ให้ไหวหวั่น
เพราะผูกพัน ด้วยใจ ใช่ลุ่มหลง
ถนอมรัก สุขชื่น ให้ยืนยง
ใกล้วันส่ง กายใจ ได้ชิดเชย

แต่พระพรหม ยอกย้อน ซ้อนกลให้
เด็ดเส้นด้าย ขาดตก โอ้อกเอ๋ย
เหลือเพียงกาย ที่ร้างใจ เหมือนไม่เคย
พระพรหมเอ๋ย ท่านใย ไร้เมตตา

แม้นไม่ใช่ ใยท่าน มามั่นหมาย
แม้นไม่ใช่ ใยปล่อยให้ เสน่หา
แม้นไม่ใช่ ใยปล่อยนาน ผ่านเวลา
รู้ไหมว่า รักท่านสร้าง คนปางตาย

[ย่านาง]

มีรักอยู่ ล้นใจ ไม่กล้าเอ่ย
กลัวว่าเผย แล้วจัก โดนผลักไส
เก็บเข้าไว้ แนบแน่น ถึงแก่นใจ
รอวันใด เธอเผยท่า ค่อยพาที

เธอจะรู้ บ้างไหม ใครรออยู่
หวังเคียงคู่ ข้างกาย ไม่หายหนี
เมื่อเธอพร้อม ฉันยอมสิ้น อย่างยินดี
แต่วันนี้ เป็นแค่คน รักล้นใจ.

[ย่านาง]

แสนเหนื่อยล้า สาหัส เกินปัดเป่า
แม่มาเข้า หาหมอ รอรักษา
เกิดไตวาย เฉียบพลัน ไม่ทันยา
รอเวลา ล้างไต หายไม่มี

ร่างที่นอน แน่นิ่ง ไม่ติงไหว
เจ็บปวดใจ เหลือเกิน แทบเมินหนี
เรียกเท่าใด เสียงตอบมา ล้าเต็มที
ใจลูกนี้  แทบมลาย สลายตาม.

[ย่านาง]

ดวงดารา มากมาย พรายเต็มฟ้า
ระยับตา สวยงาม อร่ามใส
เมื่อมีแสง สุริยา มารำไร
แสงสดใส ทั้งหมด ลดเลือนราง

แต่เมื่อแสง สุริยา จะลาลับ
ดาวก็กลับ เจิดจ้า จนฟ้าสาง
เป็นเช่นนี้  ตลอดไป ไม่วายวาง
ช่วยสรรสร้าง โลกนี้ มีแต่งาม

แต่ชีวิต สุขโศก ในโลกนี้
ถึงวันที่ จะจากไป ใจวาบหวาม
ฟ้าจะแจ้ง แสงจะหมด ไม่งดงาม
ชีวิตตาม กลับได้ไหม ไม่ได้เลย

เสียงที่เคย เรียกร้อง ยังก้องหู
จงช่วยดู แม่หน่อย กลอยใจเอ๋ย
คอแห้งผาก สากลิ้นไป ไม่เหมือนเคย
เจ้าทรามเชย ช่วยหยอดน้ำ ลงลำคอ

แม้จะอ้า ปากกลืน ยังฝืนยาก
ข้าวใส่ปาก กลืนไม่ได้ ดังใจขอ
ร่างร้อนรุ่ม เหมือนไฟ ใกล้พะนอ
ชุบน้ำพอ เปียกชุ่ม คลุมพอทน

เพียงสองวัน หมอแจ้งให้ ไตวายแล้ว
หรือดวงแก้ว จะจากไป ให้สับสน
ผ่านเพียงอีก หนึ่งวัน หวั่นกังวล
ปอดที่ทน ไม่ไหว ให้น้ำมี

เจาะเอาน้ำ ออกจากปอด จะรอดหรือ
ทางออกคือ ให้แม่ไป ให้สุขศรี
ไม่ปวดร้าว ลำเค็ญ เช่นที่มี
ลูกหลานนี้  มีเท่าไร เรียกให้มา

แม่สงบ ร่างนิ่ง ไม่ติงไหว
ยังหายใจ ถี่ถี่ ที่นาสา
กอดแม่ไว้ ใจจะขาด ปาดน้ำตา
อยากจากลา  จากโลกไป ให้พร้อมกัน

เสียงลำคอ สะดุด สุดสะดุ้ง
รีบลุกพุ่ง หมอเจ้าขา มาหาฉัน
กอดแม่ไว้ กับอก ตกจาบัลย์
สิ้นเสียงสั่น ลมหายใจ แม่ไม่มี

ดวงแก้วใจ ดวงนี้ ที่สุดท้าย
มามลาย ลาลับ ดับหายหนี
พ่อกับแม่ พบกัน พลันยินดี
ทิ้งลูกนี้ ให้อยู่ สู้ชะตา.

[มุจจลินทร์]

            ฟ้าเล่นกล  ให้คน  หม่นชอกช้ำ
           ทุกข์เกินกล้ำ  ซ้ำเติม  เสริมปัญหา
            คอยกลั่นแกล้ง  แทงใจ  ให้รักมา
            แล้วกลับพา  ลาจาก  พรากน้ำตา

              

[Ong8]

          พอเข้ามา อารมณ์เรา ก็เศร้าตาม

      ในเมื่อยาม อ่านบทกลอน  สะท้อนแท้

      หนึ่งคนไป หนึ่งคนคอย  เหมือนลอยแพ

        กลับเถิดแม่  ยางนาง   อย่าร้างไกล